Tortum dibe çöküyor sabahları. Her dokunuşun acemi adımlar. Her nefesim bir harf yutuş. Elbette bir melankoli sorunu da var bu işte. Daha önce kıyısından geçmediğimiz dertlerin acısını bize hissettirebilecek başka bir güç mü var? Göğsüme meteor düşmüş gibi beni uykumdan sıçratan, kalbime çivi saplayan, boğazıma kum dolduran; başkası olmasın da sen ol diye beni kendime yalvartacak başka bir güç mü var?

Kendime geldim, gerisi beni ilgilendirmiyor. Yeterince beklediğimde geçmeyenler, bağırdığımda susmayanlar, çarptığımda devrilmeyenler, ısırdığımda kanamayanlar bir anda kayboldu. Bir şeylerin çürüdüğünü biliyordum gezinen sineklerden. Etrafa bakındım, hangimizin içi larva doluydu önemsemedim. Kimsenin yanan canını umursamadım. Kendime geldim, hiçbir şeyi kendim olmak için yapmamışken.

Çok tuhafmış gibi bakıyorlar yüzüme. Ben kimsenin yüzünü tarif edemeyecek kadar kör değildim de bu hisler köreldi bak hep. Bu sinirler ezildi, bu tırnaklar kırıldı defalarca. Ama adam kalbini saçmış masaya, ağlıyor. Bu gördüğüm herkes kadar olmaktan fazlası değil. Değişmez oldu, nereye gitsem ya bir tren ya bir helikopter sesi peşimi bırakmıyor. Bu uğultunun arasında ağzımdan bir üzülme çıkmış mıdır emin değilim. Kalkıp saçlarını severdim ama beyninden kin fışkırıyor.

Parıltılı şamdanlar ve şifon. Tozlu mobilyalarının sivri köşelerinde kendimden küçük parçalar bırakıyorum sana. Göğsünden süzülen aydınlık benim için bir epilepsi nöbeti. İçim kırış kırış; beni çekiştir, beni ger. Beni bir başkası ilan et tüm bu kendinden aydınlık mayıs gecelerinde. Beni kendimden kurtarabileceğini iddia et. Kurtulmak ne güzel bir kelime de pratikte karşılığı yok işte.

Parmak şıklattığımda kafamın içinde yanan sigaralarda biraz tüttün. Unutmak zaman alırdı aslında ve sonra anımsamak da. Ama hiç farkında değildim, ne zaman bir anıya dönüştüğünün. Bölüşülmüş şiir mısralarıyla romantik, zarf açacağının parlaklığıyla katildin. Kapılar kovulmak içindir, pencereler de kaçmak için diye düşünüyordum. Sonra düştüm. Acımadı.

Beni yorsun, beni yorsun, beni yorsun tüm gece ve tüm gündüz. Belki uyurum. Belki sustururum beynimin asma katında koşturan çocukları. Kimlerin piç anılarını sahiplenmişiz bir baksana. Bacaklarımın arasında geziniyorlar durmaksızın. Ezmemek için çaba gösterirken üstlerine bastığımda çıkan sesi seviyorum şimdi. Kendimden o kadar çok ayrıldım ki son sözlerimi bile unuttum. Bazen senin adını da unutuyorum.

Oturup karşı koltuğumda sabaha kadar gözlerini dikip gözlerine, sessiz sessiz çığlık attı kendi içine. Bunlar vicdanım değildi. Bunların benimle hiçbir alakası yoktu. Unuttuklarıdır bunlar başkalarının. Koordinatları sapmış intikamlardır belki bunlar. Kulağından akan kana takıldı gözüm sonra. Kendi sesinde boğuldu belki de dedim. Gülümsedi ama ufacık. Gitmedi, arkamı dönsem de gitmeyecek. Gitmeyecek. Anılar, insanlar ve kişisel şeytanlar böyle yapar. Beklerler. Sen onlara sarılana kadar hissedebileceğin bir yerde hep seni beklerler.

 

Gitmek neye benzerdi ezbere biliyordum. İlk kelimeyi hatırlayamıyorum şimdi. Hatırlasam yıkılacak rüyaları dizlerime. Ah canım, hüzünlendim. Bizim sokaklara benzeyen sokaklardan özgürlüğüne kaçan çocukları düşündüm. Gitmenin kolay, kaçmanın zor oluşunu düşündüm. Gözlerinde güneş tutulmaları, ellerinde kuru yapraklar. Kalbimi tekrar tekrar ezdiler de, senden beklemezdim bunu dedim. Yankısında hep başkalarının kahkahaları vardı. Beni kendi kalbiyle sevdiğini sanıyordu oysa.

Bir geceydi, dönüyordum. Hangisi memleketimdi, hangisi evim; bilmiyordum. Işıklandırılmış tüm acılarınla karşımda dikilmiştin. Ben nereyi özlüyorum? Ben hangilerini kucaklıyordum? Bu yokuşlar benden eski. Bu düşüşler benden olgun. Tutunduğumuz sözlerimiz vardı da, ruhumuzu kurtarmak için kaç kişi öldürmeliydik, hesaplayamıyordum. Duraklarda göz yakan ışıklar, ileride sonsuz bir sis. Biraz daha başımızı kaldırsak sanki bir deniz göreceğiz sanıyordum.

Bana hissiz gelişlerin çürüdü durdu tükenmeyen koridorlarında kahrımızın. Kalbimi haşlayan ne kadar his varsa yıktın üstüme. Bana sesleniyorlardı. İstesem kaçardım. İstesen sustururdun beni. Beni ben yapan bu büyük eziyeti. Aramızda sadece bir saniyelik karar duruyordu. Uzaklara bakınca geçmiyor. Elini tutunca da geçmiyordu. Şimdi bütün parmaklarımı kırsam da geçmeyecek. Bu beceriksizliği çoktan sahiplendim. Bu beceriksizliği tekrar tekrar doğurdum. Sen de kanınla emzirdin mi hiç acılarını? Büyüdükçe sana yer kalmayan bir yalnızlığa ağladın mı sabahları?

Bu şarkıları da küçümse. Bu yaşları da küçümse. Sanki kolay şeyler yaşanmış gibi. Yalnızlığınızdan yakınıp durdunuz. Sonra insanlarınızdan yakınıp durdunuz. Beni yakıyordunuz, farkında bile değildiniz. Öfkenizi emip duruyordum sürekli. Bir doyma noktam yoktu. Yetmiyor sandınız, sızdırmıyordum kendimi size hiç. Beni nereye getirip bıraktığına bir bak? Kendini toparlayamaz ki kırıklar. Ne diye bağırıyordu sokaktaki adam? Ya vefasızlıktı ya ihanet. Sizde hepsi vardı. Merhametsizliğinizle taçlandırdınız kendinizi.

Kimseye ev olmayacak sislere gizlen. Şimdi beni sirenler de ayartamaz. Eve yayılan o sıcak kokunda gizlice ağlayan hücrelerim de gizlidir. Bu hava seni ısıtır, beni boğar. Ama gökten indirdiğim tüm o hislerimi, kim kırmışsa kollarını önceden, bırakamadım koynuna. Sen yine de getir, eski acılarını da taşırız. Tüm ölülerini kucaklarız, getir. Bir hayalle konuşmanı da dinlerim geceler boyu. Islak enseni solurum, hepsi geçecek derim. Görmeye dayanamadığın kabuslarını da getir.

Beraber yaşlandığımız tozlarımız, dökülmüş kedi tırnakları. Hiçbiri ölmedi, beni ağlatarak yaşıyorlardı. Gizlenmeyi iyi biliyorlardı, görmediniz. Patlayan yaralarımdaydılar, sen de yakından bakmayı bilmedin hiç. Şimdi hangi pencereden düşerim, hangi taşın arasında çimlenirim, bilmiyorum. Öyledir bazı şeyler, yağmur yağmaya başladığında biter. Oysa arınmak ne kolaydı dört duvarın arasında. Duasız ve tanrısız.

Bunları keşke sen de görseydin. Bunları keşke sen de duysaydın. Kendini toprağa gömüşün de benimdi. Bu kızıllıklar, bu ayaz, bu tüm derimi parlatan sümüklü böcekler. Senden bana tetanos gibi geldi hepsi. Kaskatıyım. Kaskatıyım. Kırılamayacak kadar katıyım. Güneş geçmiyordu hiç içimden. Karardıkça ruhum, sana boğuldum.

Tüm o sokaklar nereye çıkıyormuş, şimdi biliyoruz. Yüzüme hayretle bakışındadır cevaplarım. Kalbimden tüten dumandan buruşturduğun yüzün bir zamanlar göğsümde gülüyordu. Beni seviyordun, bunu herkes bildi. Benim yükselişim ve cinayetimdin. Düşünce yaşamaya başlamak neymiş, öğrendim. Bir kalp kırılmasıyla kozamdan çıkmıştım. Sonra tekrar tekrar. Rengim yitene kadar denedim. Başarısızlığın da bir adabı vardı. Onun ahengini de kaçırdım sonunda.

Elleri acemidir, yüzü paslı. Biçimsiz ne kadar şey varsa cebine doldurmuş, taşıyamıyor artık kendini. Açsa kollarını yaprakları dökülecek. Açsa gözlerini kör olacak kendi ihanetinden. Adını unuttuğum kitapların son cümleleri olacak. Nasıl kaçar ki insan tüm o katil hayaletlerinden? Taşan sütün cızırtısında gizlidir onun da hüznü. Açsa kalbini, nefesini yitirdiğini görecek belki.

Bir kavanoz dolusu yıllarım var. Kırımızı kilitler ve çatlak cam boncuklar. Sen bunların değerini bilemezsin. Senin hatıraların eskimeye yetmiyor. Duvara yansıyan dallarda isimsiz kuşlar. Ötüşü yitmiş sabahlar. İçimde cirit atan güvelerimle, burada, güvendeydim sanıyordum. Tutsakmış kanım bile. Topraklarında yuvarlanıp inlediğim, camlarından ışık gibi sızdığım, tırnaklarının arasında biriktiğim; sana da bir isim vermiştim. Öylece gidiyor musun?

Beni boğ. Beni yak. Benim küllerimden bir zamansızlık doğur, beni kendinden en uzağa hapset. Manzaranın gölgesinde çürüt beni. Varlığımı bir lanete dönüştür. Üşüdüğün koynumu unut. Adımı yanlış sayıkladığını da. Cümlelerimizin bitişlerine bahaneler uydur. Oysa vardık, tükendik. Tüm hikâye bu kadardı. Yanan ellerimiz kadardık.

Zamanımız tükendikçe daha da zorlanmaya başladım. Bunları sana kâbuslarımda da söylüyordum. Her şeyin ne kadar karıştığını, ne kadar kendimden uzaklaştığımı, ne kadar sana yaklaştığımı. Kendini durmadan parçalayan birine bakıyorsun. Bataklıklarımın rengini soruyorsun. İçimi dolduran ne kadar söylenmemiş öfke varsa daha da derine itiyorsun. Zaten bana hiç yardımcı olmamışsındır. Bana bir kanser verip başkalarının kanserine kucak açışın var bir de. Ellerimden bile çıkmayan kelimeler var artık. Mutsuzluğum, kimse düşmüyor artık.

Bensiz geçirdiğin hayatı bir düşün. O kadın orada çiçekleri sular, kedileri besler. Pencereden boş bakar. Sokak hep aynı sokak. Artık silinmeye başlayan diğer sokaklardan ne farkı var ona bile emin değilim.

En gamsızın attığı ilk taşta devrileceğiz, bunu da unutma. Beni de unutma. Kalbime geçirdiğin tırnaklar. Aşağıladığın o sade aşk şarkıları gibi. Ben hep bir trendeyim, hep neresi olduğunu unuttuğum evime dönmeye çalışıyorum. Bana saati söylemekten aciz sesin, çoktan başkalarını kucaklamış kolların, karnın, dizlerin ve bana bozuk gelişin.

Şimdi kim kahraman? Sana ne zaman bittiğini sormak için çıldırdım. Göğsümden fışkıran naftalinler, kâğıt kesikleri, perdeler ve toz. Beni boğdun tüm gerçekliğinle. Koltuklardaki lekelere de sor, onlar da anlatsın. Halının altına kaçan zerrelerim anlatsın. Kalbimden beynime sıçrayan o sıkışmayı da unutma. Her şey sarhoşların akasyaların altında gezindiği gecelerde başladı. Seninle tüm geceler sessiz oturup başka şeyleri düşüneceğimizi sanıyordum. Kaderden bahseden de kimdi ki hem? Sana yapışan korkumu; bana yapışan öfkeni diyorum. Diyorum ki, tüm hayatıma yayıldın da en güzel anılarımda yoksun. En büyük yaram da sensin üstelik. Beni kendi kalbine bile uzak kalarak sevişin…

Ama hepsi kokun yüzündendi. Omuzlarından yayılan pudra yüzündendi. Başkalarına daha çok inandın. Benim yanlış bir yerde olduğumu biliyordun. Beni göndermiyordun da. Bana sarılmıyordun da. Her şey senin kurduğun o odanın içinde başlayıp bitiyordu. Sürekli aynı kâbusu yaşatıyordun da bir sözünle her şeyin acısı geçiyordu. Açık açık söylenmeyecek şeyler vardı benim için bile. Birbirimizi bir hiç yüzünden affedemedik. Çocuklukla zehirlenmişti her şey.  Kartopu karanfiller de şahitti. Bu senin sevme biçimin. Ama aşk dediğimin bir zaaf olduğunu da hatırladım.

Birbirini yaratmış ve birbirine düşman olmuş iki tanrıydık. Ölümsüzlüğümü test ettikçe benden daha çok nefret ettin. Kırılgan noktalarını buldum, aralıksız acımasızlığımızı deneyip durduk

Durmadan yanından bir kedi geçsin. Parçalandığımız yerlerimizi hatırla. Kimse bize zarar vermemişti, bunu da hatırla. Şimdi kendi yüzümü bile unuttum. Camın arkasında gördüğüm sırtını ve tüm izlerini. Beni sokaklarda ağlattın. Benim koynumda ağladın.

Hangi kar? Sen tekrarlardın, neden yağar, ben susardım. Bir anda tüm o savaş uçakları, bir anda tüm o tanımadığım şehir üstüme gelirdi. Hangi kar? Birileri beni sırtında taşır da sen hiç yoksun. Birileri benim ellerimi tutar da sen hiç yoksun. Ben başka insanlara içimi ters yüz ettim de sen yoksun. Herkes aşkı kendince tekrarladı. Fairuz çaldı, içimden ağladım. Herkes sevdiğini yitirdi. Herkes zaman zaman geri döner. Sen de dönmüştün. Ama yoksun. Canım, kâbuslarımın anlamı, camımın buğusu, tüm yaram sensin. Neredesin ki şimdi? Niye yoksun?

Tüm bu kitaplar bizim olsun. Benden çaldığın anlar da helal olsun. Bir terasa bakıp iç çekişinde ben vardım ya hani. Yanındaydım, dokunamayacağın kadar parçalanamıştık. Ah nasıl da tozundum. Nasıl da yakmıştın beni, küldüm. Külündüm. İç çekip üflediler. Başkalarının acılarına boğulduk. Ben hep melankoliğim de sana ne oluyordu? Birden bire sana yakışmayan bir merhametle, beni seviyordun da neden gidiyordun?

Her uykumun huzursuzluğunun sebebi sensin. Sokağa çıktığımda yönümü tayin edemeyişim senin yüzünden. Gözlerin parlayarak kapıdan girdiğin her anı, öfkeden çıldırışlarımızı, soğuk sokakları, viran şehirlerin ışıklarını, nefret ettiğimiz insanları bile seninleydik diye tekrar tekar sevdim. Eskiden burası çilek bahçesiydi dedim. Sürekli ellerinden kayıyordum. Bir adam şiir okuyordu da gözlerimizdeki yaşta yeşeriyorduk. Koynuma saldığın kedilerin sıcaklığında, kapıda kaldığım akşamların ayazında, seni seviyordum. Seni seviyordum.

Aşkın nasıl da eziyete dönüştüğünün kanıtıyım işte. Onlar çaldı, ben ağladım. Ne düşenlerin anısı ne sokağın ortasında oluşum. Aklımdan sürekli sen geçiyordun. Bana kurtuluşu vadediyorlardı. Meleklerle çevrelenmiş onca mucizenin arasında adım hep bir mürekkep lekesi gibi geliyordu bana. Beni terk ediyorlardı. Beni terk ediyorlardı. Bilsen, için yanardı.

Bilsen gururundan acımasızlaşırdın bana. Senin sevgin böyleydi. Ben bunu bilmiştim ve kabul etmiştim. Sonra hepsi bir şaka gibi gelmeye başladı. Elleri plastikti, gözleri strafordu. Yuvarlanıyordu her şey. Dengesi yitik aşklar diye bir başlık buldum bize. Tutunmak isterken kırdığımız şeyler gibi. Islak merdivenlerin kokusu, kabuğu kırık kaplumbağalara ağlayışım vardı bir de. Tren çektikçe ikiye bölündük. Başka acıların insanıydık. Ben bir yaran olsun da onu sahipleneyim istedim. Ama başladı çalmaya bir akşamüstü Toccata and Fugue in D minör. Göğsüme döküldü yaşlarım. Canım, burada senden kurtulmayı nasıl da dilemiştim içten. Bu sokaklarda hepimizin başkalarıyla anıları var. Birbirimize bahsettiğimiz, belki bir gün diye devam ettiğimiz. Evet, belki bir gün, belki ölüme yakın bir anda. Ben sana gel diyeceğim, sen duymazdan geleceksin. Şu ağaç ne kadar güzel diyeceğim de, duymayacaksın. Bir çocuğun eline makası tutuşturmuşuz gibi, senin ellerin gözlerinde, benim kalbim ağızımda. Öleceğiz.

 

 

Rüzgar başladığında işitmiştim. Beni çağırmıyordu da susturuyordu sanki. Kadın çocuğunu almış kucağına, uyutuyordu. Bir isimleri olsun istedim, hiçbir şey yakıştıramadım. Bir ölüyü diriltir gibi uyutuyordu çocuğunu. Benim bile düşlerim sallantıya uğruyordu. Sokağı boydan boya yaran tırnak sesleriyle köpeklerin, onlar da gidiyordu; ben de gidiyordum.

Ruhum sana gizlice uzanıyor da bacaklarım çıplak değil. Ellerinin gezindiği her şeyi camdan fırlatan bu eller, saçlarına dokunmuş olabilir mi? Olabilir. Beni sürekli bölen bir kalp, çoğunlukla ağrıyor ağlayamadığından. Ah bebeğim, kalbim söz konusu olduğunda hep deplasmandayım diyorum içimden. Konuşursam bir yerlere bakacaksın. Bakarsan aşk olur diyorum.

Biraz sıraya dizilmişim gibiydi. Hareketsizliğin karıncaları başlamıştı işgale. Hakaret eder gibi gözlerim gözlerine, gözlerimi dikip gözlerine, sana kışı ne kadar da çok sevdiğimi anlatmak istiyordum. Beni anladığında kırılacaktı serçe tüneği dallarım. Ah, ben bunu kendime de onlara da yapamazdım. Sensiz ne kadar diktim baksana. Sensiz kendimden daha heybetiydim.

Hiçbir şey parçalanmıyor eskisi gibi. Ben onu nasıl bulduysam, çaresiz, öyle öldü yine. Ben onun anısına yokuş tırmanıyordum. Başka bir tane arıyordum da eğilsem dünyalar devrilecekti. Yalpalıyordum, herkes üzerine alınıyordu. Yağmur başladı, tenekeler paslanır şimdi. Benim güzel ve paslı ortancalarıma tavus kuşlarının sesi siner.

Çocukluğumun saçlarını seven eller; kopartın yanaklarımı. Ağlar gibi bakayım da herkes neyi hatırladığımı düşünsün. Penceredeki pervaneye uzanan o ağır sigara dumanını izleyelim. İspirtonun rengini ve eriyen mumların kokusunu paylaşalım. Harbiye’den geçerken uzasın, uzasın yol. Manolyalardan ve eski reklam panolarından konuşalım.

Kimse bana seslendiğinde kendimi bulmamıştım daha önce. Sanki yeniden adımı hatırlar gibi, yüzümde fark etmenin tomurcukları patlayıveriyor. İçimde bir ordu, sigaralarından bir nefes çekiyor. Bu hissi kaybetmemeliyim. Bu hissi kaybetmemeliyim. Nefesimi tutmazsam uçup gidecek gibi. Kendine has bir rengi var gibi. Gözle görecek gibiyim, kaybetmemeliyim.

Her şey, her şey bir an önce geçsin mi yoksa tam burada göz kırpmadan dursam hapsedebilir miyim? Kokusuzluğu bile gözümü karartıyor. Durmadan eski pirinç bir lambayı parlatmaya çalışan anılarım, hep bir girintili çıkıntılı, hep bir ulaşılmaz derinliklerde biriken o kahkahaları insanların. Birbirine değen diz kapaklarında sakladığı sırrını söküp alasım geliyor. Durmadan ama durmadan kendime acımasızlaşıyorum. Pencereler tamam ama duvarları hatırlayamıyorum.

Kırılsın göğüs kafesimin kapıları. Bu çürük, bu küflü, bu ıslak hissizliğim yıkılsın. Yastığımı bile kana bulayan gecelerim patlasın. Camları kırılsın bakışlarınızın. Tutuşturduğum çerçevelerinizden söküp alayım ellerinizi. Diyeyim ki bilmiyorum ne ummuştunuz. Ne ummuştunuz, elinizin hangi çizgisine gizlediniz kadersizliğinizi? Nereye gömdünüz beni kazıdığınız bıçağınızı? Yüzümü hangi parmağınızı daldırıp bulanıklaştırdınız?

Başlayamadım. Bir uğultu gibi kaldım. Yöneldiğiniz an kayboldum. Bir belirsizliğin korkusu gibi sindim bakışlarınızın altına. Beni tarif edemediniz. Beni sevemediniz, benden korkamadınız, benden kaçamadınız, beni susamadınız. Beni hecelediniz zaman zaman, kesik kesik, kırık dökük. Beni başkalarına bulaştırdınız. Açıkçası kimsenin derisine de yakışamadım.

Kitlenmiş bir çene kemiği gibi sızlıyordum orada. Kalbimin küçücük şalterini indirirken sen, dönüp bakmamayı, konuşmamayı bir erdem saymayı umuyordum içimden. Tüm bunar için gücüm vardı tüm ölülerimi gömdüğüm arka bahçenin sığ topraklarından gelen. Kokusuz ıhlamurlar, çiçeksiz narlar, nereden geldiğini bilmediğin o notalar, ağlamalar, sızlamalar… Ağzımda büyüyordu her sözün. Bir zaman geçecekti, gök taşı yağmurları doğuracaktım sana. Diyecektim ki beni hatırla. Beni hatırla. Beni hatırla kemirilmiş tırnaklarında ve kaburgalarında.