Yanlış yerde uyuyorum, tüm ekinleri kurutan ve teni çatlatan güneş gözüme giriyor.

Yanlış yerde sayıklıyorum, koridor çok uzun, güçsüz ellerin sıkıştırdığı musluklar firari.

Yanlış yerde uyanıyorum. Tüm bu titrek çiçekler ve korna sesleri, kimim ben der gibi.

 Her şeyin hızla küle dönüştüğü, yapay gülücüklerin ve topuk seslerinin kafamı tam da omuz hizamdan kesmemi emreden çığlıklarına gömüldüğü yerdeyim. Tam ortada işte, en ortasına karmaşanın. Üç kişi daha çarparsa omzuma, görünmez olduğuma inanacağım. Belki bir bankayı soyar, belki bir adamı boğazlarım. Hiçlik, insana öfkeyle karışık cesaret yüklüyor. Tırnaklarım saçlarıma, kazaklarıma, ceplerime, kendi kendilerine takılıyorlar. Bir tek kalbim ritmini bozmadı; dakikada yüz otuz iki.

 Tüm ayarları bozulmuş şehrin. Çıngırağım kaybolursam beni bulabil diye, ellerimin arasında bir yerlerde. Loş ışıkta ne de güzelim. Olmaması gereken yerde olmayan pencerelere bakıyorum, yağmur mu yağacak? Bir reflekstir, sana sesleniyorum. Ağzım yayvan, ellerim karışık. Sağ ayağımın üzerine ağırlığımı vermeden buralarda bir yerdedir umuduyla evi tavaf ediyorum. Günler hatsız ve hatırasız.

 Susuz da solmayan çiçekler evin dört bir köşesine yayılmış. Sen balkonunun solmuş çalılarını suluyorsun. Saçlarını tarıyorsun ya da çay içiyorsun. Bunların hepsini bir yere geç kalmışçasına seri hareketlerle tamamlıyorsun. Sesin bir yerlerde yaşadığının kanıtı. Koordinatların yanlış, hafızam silik veyahut da. Teleskopla izlediğim gözlerin ne kadar da bulanık. Sabahları her şeyi içine çeken saçların, odayı dolduran kokun ve birbirinden nefret eder gibi iki yana dağılmış bacakların.

 Hangi yöne döneceğimi bilemiyorum. Kıbleyi hesaplayamayanlar misali. Şimdi ne tarafımda kalıyorsun? Şimdi ne tarafında kalıyorsun seslendiğim sensiz odaların? Kediler bağırıyor, çağrım onlara mıydı ki? Bir ses çıkartıyorum, birkaç gürültü belki. Herkes üzerine alınıyor.

 Kendi kâbusuma âşık oluyorum. İşin içinden çıkamıyorum, sürekli bir kavşaktayım. Sürekli bir yavşak sırıtışlardayım. Yine yine yine ne kadar da değişmişsin yolda görsem tanımazdımlar.

Aksine ben izmaritlerimi görmekten keyif alıyorum.

 Ama hepimiz- ama ben de- aynı hataya bulanıyoruz. Üzerimi kaplayan bir pudra şekeridir sanıyordum. Terin toprağa düşen cemredir, gözlerin renk değiştirebilen bilyelerdir. Şimdi ağlarsam yankının yankısı olur bu. Ne gerek var tüm bunlara?

 Geldiği yere dönüyor tüm bu oluşumlar. Bir pazar sabahı uyanıp da yokluğunla karşılaşırsam ne olur? Bir pazar sabahı kalkıp kendimi sevmeye başlarsam, bir pazara gidip en iri demet maydanozu seçmeye çalışırsam ne olur? Hep üşendiğim için bir son yazamıyordum ya da aceleye getiriyordum bu işi. Son birayı içerken, mekândan ayrılmadan işeyip işemeyeceğini hesaplar gibi. Şimdi bir gün diyorum mesela, ben olsam da yakınında olmasam da, toprağa mı dönüşecek bu çarpışık ayak parmakların? Gülüşün hep aynı kıvrımda, kokun tam kıvamında mı kalacak?

 Rüyalarımda repliğimi unutuyorum. Sürekli bir seni seviyorum tekrarı. Neden sevdiğimi açıklamaya da çalışıyorum, kelimeler ne kadar gereksiz. Bakışarak da anlaşabilirdik, bana bakmıyorsun. Tüm bunlar bir zamanlama hatası. Tüm bunlar benim erken yola çıkışlarım, senin geç kalışların.

 Kadının biri düşüncelerimi iki dakikada tükenecek iki durak arasında okudu gözlüklerin arkasına gizlediğim gözlerimden. Okudu ve tarif edilemeyecek mavilikteki gözleriyle hiç kıpırdatmadan bakışlarını onayladı beni. Dudakları durdukları yerden dene ne olacak diyordu. Burnu iki deliğinin arasındaki parçacığın her nefeste nemlenişiyle artık çok geç, boşver diyordu. Elleri tutundukları demirde parmak izi bile bırakmaksızın beni işaret ediyordu katil bu diye. Gizlenmem mi lazım? Ortaya çıktım mı ki o kadar? Ne zaman oldu tüm bunlar, ben nerede neyden kaçmak için uyuyordum yine? Dişlerim sallanıyor, karıncalar güneşsiz günlere uyanacak demek ki.

Bir süre sonra ve biraz daha süre sonra. Sonra daha da sonra ve en sonunda…

Gözlerimi kısıp metal duvarlara baktım, teleskopla izlediğim gözlerin ne kadar da bulanık.

Sevgilim, her şey şekilsiz. Şekilsiz ve şemalsiz.

Çapsız midemde kusabileceğim kadar tortu da birikmedi, boşa öğürüyorum.

Sevgilim, bilsen seni ben… Bu yüzden bazen, bu yüzden çoğu zaman, bu yüzden her zaman saçmalıyorum.

 Anonsla beraber hepimiz aynı kapıdan çıkıp aynı yöne yürümeye başladık. Onlar hızlandıkça ben de hızlanıyordum. Ya da ben hızlandıkça onlar yetişiyorlardı bana. Kendi topuk sesimden ve kendi hırıldayan nefesimden uzaklaşmak için seni düşündüm. Yastıkların arasında kopuk saç telleriyle süslenmiş ışıksız yüzünü ve neden olduğunu anlayamayacağım sıçrayışlarını uykunda. Uzandım, alnının en berrak kıyısını öptüm.

 İleride özleyeceklerine doğru atacağın her adımda dikkatli olmalısın.

( Bunu bana vicdan azabın mı söylüyor? Yoksa sen çoktan sustun da bu inleyen benim kendi ayak seslerim mi?)

 Geçip giden geçip giden geçip giden hiçbir arabanın plakasını aklında tutamıyorken, anılar anılar anılar anılar, fazla gelir; taşıyamazsın.

( Ben kısa görüntüleri biriktiriyordum hafızamda, hep yarım gülüşmeler ve yarım kalan hikâyeler üzerine bir çalışma yapıyordum. Dikkatim dağınıktı, tam odaklı sevemiyordum.)

 “Bensenineremegizleyeceğimibilemiyorum” diyor dişlerim sinsi sinsi. Günlerden pazartesi.  Kimi günler bir perşembe bekliyorum, kimi günler bir çarşambadan korkuyorum.

Onu uçuşamayacak ağırlıktaki perdelerin arkasında da gizleyebilirsin.

Onu süslü bir ahşap kutuda da uyutabilirsin.

Onu bir kokuya ya da bir kaybetme korkusuna da hapsedebilirsin.

Şişşş, geçecek.

Birazdan gelip öpecek seni, uyanacaksın. Sonra kâbuslar geriye, sen geriye…

Sonra koridorlar geriye, deniz geriye…

Sonra sonlar geriye, en derine…

 Akıyor, akıyor.

 Akıyor, ben bir şey duyamıyorum.

 Saç diplerime kenetlenen öz parmaklarım ne kadar da üvey. Çekiştirdiğim derim yetersiz, kalbim çok sesli.

Şişşş, geçecek.

Birazdan gelip öpecek seni, uyanacaksın. Sonra kâbuslar geriye, sen geriye…

 "Benseninasılbukadarçoksevdim" diyor ellerim gizli gizli. Bir ürperiştir şimdi tenindeki sezgi. Yarım yamalak bir çabayla günleri birbirine yapıştıran, makası kesmemek için yaratılmış küçük çocuğusun oyun bahçemin. Çiçeksiz ve polensiz dinlenişlerinin dizlerindeki akşam kesikleri, ellerindeki hicret lekeleri. İnsan nasıl son saniye kahramanı olur adında bir kitap yazıyordum. Karaktersiz ana karakterim, tere bulanmış alnı ve çamurlu dudaklarıyla tek gözünü kısıp uzaklara bakıyordum tam. Kapıda sen beliriyordun, seni şimdi kurtarmam lazım.

Şişş geçecek.

Birazdan gelip öpecek seni, uyanacaksın. Sonra kâbuslar geriye, sen geriye…

 Beni gönderme ada çayı kokan çekmecelerinden. Pudraya bulanmış gibi mat teninden ve iri ellerinden. Tonsuz gökyüzünün en derine batan güneşini yakalamaya çalışıyordum, ondan terliyim. Kirliyim, susadım ve seni ne kadar çok sevdiğimi henüz yeryüzüne söyleyemedim. Beni gönderme burnunun dudağına secde ettiği noktayı en kusursuzca görebildiğim köşemden.

 Şubat, yirmi sekiz günde bir ay olabilme sıfatına sahip oldu. Ben, yirmi sekiz günde yastık taklidi yapabilmeyi öğrenemedim. Koltuğunun karmaşasında gizlenebilir, bazı günler saçlarına; bazı günler dudaklarına dokunabilirdim. Nefesinin buğusunda nemlenebilirdim ve belki ellerinde şekillenebilirdim. Şubat, yirmi sekiz günde bir ay olabilme sıfatına sahip oldu. Ben, yirmi sekiz günde yeterince öpemedim seni.

 Tozlu kentlerin sorunudur erken dinen yağmur. Sağa sola kaçışıyor içe içten basan ayaklarım, daha fazla yorulamayacak kadar yorgunum. Çocuklar telve yalarken ağdalı kelimelerle konuşamadığım için kendime kızıyorum. Her öfkemde dilaltıma koyabileceğim bir gülücük gizli gömlek cebimde. Arkana gizleniyorum, gelip alamazlar beni. Öyleyse neden korkuyorum?

 O ben orada var mıydı yoksa bakış yolumun üzerinde diye mi var oldu? İz bıraktım mı? Zedeledim mi? Kırdım mı? Onardım mı ya da? Bulunduğum noktadan ayrılıyorum, şimdi evren daha geniş. Ağzın daha net. Yaklaştıkça sana, gözlerin bulanıklaşıyor; onlar bir çift kapalı kutu. Onlar bir çift ipek kozası. İçerisinde hangi görüntüler gizli, gizli öfkelerinden yükselen öğürtülerin karargâhı mıdır yoksa orası? Beni bakışsız sevmiştin –buna inanmıştım ben- devam edebilecek misin buna sahi? İnsanın kendini korumak için kurduğu tuzaklara kapılmaz mı ki sevgi?

 Çenemde titreyen söyle…

Şişş geçecek.

Birazdan gelip öpecek seni, uyanacaksın. Sonra kâbuslar geriye, sen geriye…

 Bazen ellerim be…

Şişş geçecek.

Birazdan gelip öpecek seni, uyanacaksın. Sonra kâbuslar geriye, sen geriye…

 Ya ölürse kor…

Şişş geçecek.

Birazdan gelip öpecek seni, uyanacaksın. Sonra kâbuslar geriye, sen geriye…

 Sevgi insana nel…

Şişş geçecek.

Birazdan gelip öpecek seni, uyanacaksın. Sonra kâbuslar geriye, sen geriye…

 Ya bir gün bana der…

Şişş geçecek.

Birazdan gelip öpecek seni, uyanacaksın. Sonra kâbuslar geriye, sen geriye…

 Ben onun en çok se…

Şişş geçecek.

Birazdan gelip öpecek seni, uyanacaksın. Sonra kâbuslar geriye, sen geriye…

 Ben onun en çok el…

Şişş geçecek.

Birazdan gelip öpecek seni, uyanacaksın. Sonra kâbuslar geriye, sen geriye…

 Ben onun en çok te..

Şişş geçecek.

Birazdan gelip öpecek seni, uyanacaksın. Sonra kâbuslar geriye, sen geriye…

 Ben onun en çok bak…

Şişş geçecek.

Birazdan gelip öpecek seni, uyanacaksın. Sonra kâbuslar geriye, sen geriye…

 Ben onun en çok uya…

Şişş geçecek.

Birazdan gelip öpecek seni, uyanacaksın. Sonra kâbuslar geriye, sen geriye…

 Geri dönüşü var mı bu göçlerin? Kimin doğrusuna göre şekilleniyor ağaçları şehrin? Sokakları denize dik uzanan karmaşalar kumpanyasından zincirlerim bileklerimde beynimin sol lobu geride talaşlar içerisinde, kaçıyorum. Beni senin sırtında arayamayacakları kadar habersizler. İlk gongun sesi ninni gibi, göz kapaklarımız şefkatle kapanıyor. İkinci gongun sesi şekilsiz martıların uçuşmaları gerektiğini emrediyor. Üçüncü gong, tüm eklemlerimizi kireçlendiriyor, olduğumuz yerde sadece göz kırpabilen anlamsız heykelleriz şimdi. İçimden bir oyun oynuyorum; içe kadar saydığımda kırparsan gözünü seviyorsundur beni.

 Ağzımı aralıyorum, tüm kelimelerim tökezliyor. Neyse ki sessizim, neyse ki sevimsizim. Yaramla konuşuyorum, ona hep orada kalması gerektiğini söylüyorum. En azından bir küçük çizgi ya da deride belirsiz bir renk değişimi gibi. Dağınıklığın tek kabul edilebildiği yere, saçlarına sabitliyorum bakışlarımı. Ele gelen kaburgalarımın altında, kalbim uçuşan boş poşetler gibi. Bir balkona açılıyor evin sonu. Kuşların gölgelerini sergiledikleri, ne sattıklarını anlayamadığım satıcıların seslerinin tırmandığı, uykumu saat on civarı sarı bir güneşle bölen ve bir iki kez yan yana bulunduğumuz bir balkon bu incelen ve uzayan.

 Bir selam sahnesi hatırlıyorum. Her şey dökülürken etlerim nasıl bende kalabildi? Gün daha güneşliydi, sen daha mutluydun. Ben karmaşalar kumpanyasına ne zaman geri döneceğimi bilmiyordum, düşünmüyordum bile. Tutunmaya bile ihtiyaç duymuyordum sana, sen tutuyordun beni. Baktığın her yerden su çıkartabilirdin bu kuraklıkta. Ayakkabılarımın bağcıklarını açıyordun. Zemine değen her adımımda sana ait bir şeylere bağlanıyordum.

Şişş geçecek.

Birazdan gelip öpecek seni, uyanacaksın. Sonra kâbuslar geriye, sen geriye…

 Ense kökünde bir saç teli ya da teninde bir doğum lekesi olabilir miydim? Bunu bir gün içerisinde becerebilir miydim? Düşüncesi bile kollarımı ağrıtıyor, bacaklarımı uyuşturuyor gidişlerin. Saatler geçiyor, ayaklarını izliyorum. Oradan oraya bir şeylere yetişmeye çalışır gibi yeri inletiyorlar. Aslında her halini seviyorum, bunu itiraf edemiyorum sadece kendime ve kesik düşlerime. Bir enkazın altındayız aslında, sen toza sitem ediyorsun. Bir ya biterseye atılacak adımın tam da köşesindeyiz, sen düşüncelerin dağınıklığına takılıyorsun. Sırtın en geniş bahçesi oluveriyor cennetin. Tüylerim diken diken oluveriyor. Dilim damağım zonkluyor. Aslında her halini seviyorum, her halin bana seni hatırlatıyor.

 Burnum tıkanıyor, kokunu alamıyorum senin. Şimdi daha yakınına gelip soldururum korkusu yaşamaksızın koklayabilirim seni. Gözlerim bulanıklaştığında nefesini soluyacak kadar yakınına gelebilirim. Sırtımı sana, ellerimi ve ayaklarımı… Kalbimi sırtına, çenemi ve kasıklarımı… Uykumu uykuna yaslayabilirim. Benim adımımla üç senin adımınla bir olan mesafeleri kolayca aşabilirim. Ama sonra mesafeler bir kilometreyle anılacak. Ama sonra mesafelerin adı; uzaktasın olacak.

 İçimde bir ağaç büyütüp kurutuyorum.

( İstediğim çaputa seslenip dileyebilirim artık seni. )

 Karnıma acımasız yumruklar atan her hissin ortak parantezinde aşk yazılı.

( Dudaklarının dokusu, eksik parçalarımı koltuğun altından çıkartıp beni tamamlayan bir yapbozun parçaları sanki.)

 Gizliden gizliye beni daha çok sev istiyordum. Şimdi inat yapar gibi zaman  akıyor, akıyor.

 Akıyor, ben bir şey duyamıyorum.

 Saç diplerime kenetlenen öz parmaklarım ne kadar da üvey. Çekiştirdiğim derim yetersiz, kalbim çok sesli. Güneşin zeminde bıraktığı gölgelerden kahve falıma bakıyormuşum gibi. Tez vakitte bir vedan var, çok vakitte ağlatacak seni mutlu hatıralar.

(Bir daha deneyemez.)

 Sağ kulağımın yanından ılıkça akıp geçiyor. Bir rüzgârın en son notası olamayacak kadar kindar. Geçmek bilmeyen günlerin hemencecik geçen geceleri gibi, perdeleri kapat. Perdeleri sıkı sıkıya kapat.

 Metale bürünmüş küllükleri bu evin. Bu kavganın sonunda kırılan sadece seramikler, dökülen sadece boya kalıntıları olmayacak. Kendimle girdiğim savaşın en susuz geçen öğlenleri gibi, gölgeye kaç. Gölgeye kaç, gölgeler gizler hüzünsüzlükleri.

 Kimse kimseye neden böyle olduğunu sormuyor. Evet, nedenler var, cevap almak için sorulmamış sorularda. Evet, nedenler var, kendimi haklı görmeme sebep olan. Düşünüyorum, kimseyi suçlamadığım bir hayat yaşıyordum. Öyle olduğu için öyledir diyordum. Öyle olduğu için öyle olmuştur, bir suçlusu olmamalı bunun. Vicdan muhasebesi yapılmış iki cümle aralarının en kapı zili çalmayan saniyelerinde fincanı devir. Fincanı devir, haşlansın tüm yalanları dudağa değmemiş belkisiz düşüncelerin.

 Kargalar şehrinde tanıdığım tek güvercinsin demişti, bir başkası – hayallerde – hayır sen eşini kaybetmiş kumru kuşusun demişti. Bunu yazmıştım. Yaz da değildi ama yaz kadar aydınlık bir günün gecesiydi. Birini seviyor olmanın mucizeler yaratmasını bekliyordum. Durmadan bir ileri bir geriye sallanan tahta bir ata binmiştim, midem bulanıyordu. Uçuşan tozlar, dağılan közler, yanıyordum. Yangının en gösterişli alevini sahneye sunduğu anda cama doğru kaç. Cama doğru kaç ve kurtul anılarının derini eriten, gözeneklerini dolduran sıcaklığından.

 Ya öyle değilse?  Ya öyle değilse?  Ya öyle değilse?   İnandığım doğruların baştan sona bir başkasının edinmişlikleriyle? Başkasının gücüne gidiyorsa tüm bunlar, ben olmayan? Ya öyle değilse?  Ya öyle değilse?  Ya öyle değilse?  Ya öyle değilsem ve değişemeyeceksem?   Bir değişimi kabullenebilir mi ki derim? Bu yüzden mi kabarıyorum? Bu yüzden mi kabuk bağlamıyorum? Biliyorsun, bunu benden başkası hiç edemezdi. Biliyorlar, elimi attığım her çiçeği soldurmamla ünlendim. Tavanın zemini öpmeye başladığı evlerde radyoyu aç. Radyoyu aç, iki istasyon arası acımaz rüyalar.

 Üst üste dizilmiş camların aralarında çiçekler kurutuyorum. Bir başkasının yansımasını kabullenebilecek kadar büyümedim. Aynalarım bulanık, ellerim çok acemi. Düşersem doğrulamıyorum. Doğruluğunu bir belkiye başladığım her ihtimalin kabuğu incecik. Saydam acıların diş sıkışlarında kitabın kıvrık sayfa uçlarından gözümü alamıyorum. Bir bütünlük daha kopuyor. Lime lime olan her iplik bir duanın tutunamayışı. Benim de mumlarım sönmüştü ama ağlamamıştım diyorum, gözlerini kısıp düşünüyor, eminim ki mumlar benden daha çok ağlamıştır diyorum. Dudağını büzdü, şimdi konuşacak. Ağzından çıkan anlamsız hecelerin seslendiği noktayı gördüğün anda makasa uzan. Makasa uzan, bir makas girdi mi devreye; yankılar susar.

 Merdivenlerini hiç bilmediğim bir binanın nereye göre kaçıncı katta olduğunu yattığım yerden çözemeye çalışıyorum. Ciddiyetsiz işlerde takındığım ciddi tavır beni kanser edebilir. Kalbimin kulaklarıma çok süslü zarflara sarıp gönderdiği davul sesi anlayışlı ve gülümseyen ifademi yüzümden kazıyor. Dikiş tutamayacak kadar derin yırtıkları var bu öfkenin. Duvar dibinin en taşsız ve en az kumlu noktacığından fışkıran ve tutuna tutuna duvara kertenkele yuvaları yaptıran sarmaşığın ne günahı var? Ağlıyorum – kimse görmedi ki – o an tüm kumlar eriyor. Şimdi tutun bakalım tutunabildiğin kadar duvarlarına, köksüz. Kökensiz sevgilerini ve sevdiğinin uyandırmaya kıyamadığın yastık üzerindeki saç köklerini… Neyi nerene saklayacağını bilmediğin böyle üç kuruşluk kelime oyunlarında gözlerini ovuştur. Gözlerini ovuştur, parlasın tüm olmayanlar.

 Dengesi bozuk tüm kedilerin. Zig zaglaşan kuyruğumu haddinden dar pantolonumun içinde gizli tutmaya çalışıyorum. Tüm zeminleri kaygan bu hissin.  Bir otobanı var bu şehrin, kimsenin bilmediği. Ben yola mısır taneleri saçıyorum, bul beni. Belki de seni buraya, şuraya, oraya diyorlar durmadan. Diyorlar ama benim yerim yanınsa senin ve yansızlığın bir ulusa sesleniş kıvamındaysa? Varlığından rahatsız olduğum bir lekenin kazındıkça daha da derine gömülmesi gibi tende. Bazı kelimeler cidden kanserojen içeriyor. Güm  güm  güm  güm  güm  güm ve en sonunda çatırdıyor gözlerim. Ağır çekimde düşünüyorum – bu yüzyıllar demek – konuşmam ise an meselesi. Dudaklarını açtığında orda olmaktan mutsuz dişlerinin göründüğü anda ayaklarına odaklan. Ayaklarına odaklan, ne kadar hızlı kaçabilirler bir kimsesizliğin patlama anından.

 Avucumun içine kalemsizce üç beş sayı karalıyorum. Tüm bu kıvrımlar önemli günlerin not alındığı deri ve izlerden oluşan bir takvimdir. Bak mesela bir yılbaşı ertesiydi, alnım kanıyordu. Bak mesela bilmediğim bir otogar bozmasındaydım yarama sinekler konuyordu. Bak mesela, kendimi hiç mi hiç beğenmiyor ve aslında derimi yüzmeye filan da çalışmıyordum. Anlatmıyordum ve o da dinlemiyordu. Birileri durmadan hareket ediyor olmayı kendilerine huy edinmişti. Aklımı bulandıran tonlar ağırlığındaki sesleri itina ile çıkartarak içimde henüz uykuya dalmış olan tüm kuşkuları uyandırdılar.

(Bir daha deneyemez.)

 Kaşlarımı geren, kasıklarımı çeken, dilimi delen bir basıncın hangi noktada yiteceğini düşünürken uykuya daldım. Uyandım, her şey bölük pörçük. Göz kapaklarımın yapıştırıcı etkisi var mıdır diye düşünerek bir daha gözlerimi yumdum ve yeniden açtım. Yine aynı görüntü; çok gürültülüydü. Güzel, seviyorum, neler değişecek der gibi duruyor bacakları. Elleri bir daha dokunursa gidemem. Olduğum yere sabitlenmiş kirpiklerini, mimiklerini ve ses tonunu düşünüyorum. Her hali beni öldürüyor. Peki bu kadar mutluysam, neden korkuyorum?

 Kediler uyumamışlardı. Uyumaya da niyetleri yok gibiydi. Raşitizm şehre hâkimdi, insanlar tenekelerinde yaşıyor, zaman zaman da çürüyorlardı kendi başlarına. Duygular törpülenmişti ve artık aşk, kangren bir güvercin bacağıydı. Onu kesip almalıydı, o yayılmamalıydı, kararmamalıydı. Bir sigara daha yakılmamalıydı efkârla. Efkâr kar yağmadıkça kaybolamıyordu, gömülemiyordu.

  Sesin tanıdıktı çok. Arka masamda ilgimi çekebilecek bir konuşma yapmıştın belki bir gün, ya da yolda kınadığım kadar acizce bloklaştırıyordun kadınlarını. Şarap sirkeye dönüyordu ve biraların da asidi kaçmıştı. Zaten bardağın yarısı da köpüktü. Dolu olan kısmı gördüm ve onu da tükettim. Barda kedilerden başka ayık kimse yoktu. Bir de ben vardım, kafam yaşanamamışlıklardan dolayı güzeldi. Kalktım evime gittim. Hangi meridyende yaşadığını hatırlamıyordun sen. Aklım sendeydi, aklım esirdi.

 Kusma krizimde tanıdım seni. Seni bana gönderen her neyse, teselli bulmamı istemişti belli ki. Gündemimde paranoya vardı. İnanıyordum sana ama düşünceler işte. Düşünmeye hakkım yok muydu? Hemen bir taksi bulup kendimden ve geçmişten çok uzaklara gitmeliydim. Ancak sokakta kedilerden başka kimse yoktu. Seni özlemek zorunluluktu. Suydu seni özlemek ve temmuzdaydık işte. İster istemez. Susuyordum.

  Birkaç hecende başkalarının gölgesini görsem de, gözümü kör edip algımla oynadım. Film şeritlerine jilet attım. Hafızamın bir kısmını karaladım. Kibrit kutularındaki tırtılları dut ağaçlarına saldım. Yani sen de ben de gönül rahatlığıyla ölebilirdik artık. Yalansızlık ispat edilmişti kendilerimizce. Bir kere daha deneyecektik ve bu son olacaktı. Kendimizi kandırmakta ustaydık, biliyorduk bunu ama yine de… Seviyorduk, en azından sevdiğimizi hissediyorduk. Bana göre bu teslimiyetti, sığınıştı. Bu her şeyi feda edebilme gücüydü.

  Kalktım gözlerimi kaplayan tozu sildim. Hiç görmediğim yüzüne bir daha baktım. Sende tanıdık kimse yoktu ve bu iyi bir başlangıç olabilirdi. Geçmişi kâğıt gemilere bindirip kanalizasyonlara saldım. Evet, bu güzel bir başlangıç olabilirdi. Adına aşk denebilirdi. Şehir derin bir oh çekerdi ve artık tüm uykusuz kediler de uyuyabilirdi.

  Çünkü sen kesilmiş kangren bacağımla bile sevebiliyordun beni. Bende çirkin bir şey kalmamıştı, yarımdım ama iyiydim. Sense uzaktın sadece. Kilometrelerle değil, zamanla ölçülen bir uzaklıktaydın. Seni görmeden ölmeyeceğime dair kendime söz verdim. Sigaram izmarite dönüştüğünde ruhuna sarılıp uyumayı planlıyordum. Çünkü ikimizin de meridyenine güneş göz kırpmıştı çoktan. Artık kediler uyuyabilir ve biz kendi içlerimizde diz çöküp, “Huzur mu bu?” diyebilirdik, şükreder gibi…

Seni düşündükçe tanrı yankılanıyordu.

(2008)

 Perişan ediyor bazı günler gecelerini. Düşünürsem bir çıkış yolu bulabilirmişim gibi sanki. Dönme dolaptan şehrin en güzel kıyısına bakıyorum, mide bulantısı olmaksızın. Her sabah aynı sise çıkan yokuşu anımsıyorum, herkes kokuyordu. Çok suratsızdım. Sanmam, çirkinlikten ölecek kadar abartmadım hiçbir şeyi. Sanmam, sanrılar tüm gün mutfakta oturuyor olamaz. Göz kırpıyor, düşündüğümden daha kirpikliymiş bakışları. Böyle yaparsan diyesim geliyor. Böyle yaparsan dökülür tüm küllerim. Koyunlar çitten atlayamıyor böyle zamanlarda bir de. Her günün ardı bir ayın tam da ortasına çıkıyor. Bilmezsin, bilemezler ama benim aylarım hep yirmi üç çekiyor. Işık silikleşiyor, şimdi geçecek işte hepsi. Hepsi hepsinin birer kopyası bu güllerin. Kıvrımları anlamsızlaşan dudaklara dalıyor gözüm. Dövülmüş et gibi, biraz da lezzetsiz gibi hepsi. Hangi kurbağayı öpsem prensese dönüşür. İçimdeki çöplüğe dadanıyor kedilerim, şimdi olmaz hayır. Şimdi tam da buradan kalkıp başka bir noktasızlığa gitmeyeceğim. Sonu yok ki, neresine noktalar iliştireyim bitirememişliklerimin? Soru işaretleri kulaklarıma küpe. Olmasaydı ne olurdu sanki, sanki başka ihtimal mi vardı çok ihtişamlı aynaların karşısında? Tüm ampulleri patlıyor kasabalarımın. Yıldızı hiç bir geceye gömülüyorum. Nasıl olsa sabah olacak. Ayarsız ateşler sağa sola saçılıyor, yanmaz ki gözyaşları, neden üzülüyorum? Bir depremin en kusursuz sıçrayışıdır evden eve. Kapıyı tıklatıyorum, kendim bile duyamıyorum bunu. Varlığımı neye armağan edeceğimi bilmeden vagonları geziniyorum. İs doluyor ciğerlerime zaman zaman. Şimdi tutunduğum eli bıraksam düşerim işte. Şimdi yer yarılır lava bürünürüm. Neyi düşünsem hepsi aynı son. Rüzgâr pencereyi titretiyor. Sokaktan biz yüklü bir kamyon da geçmiş olabilir. Belki bir sus borusu patlamıştır, çocuklar mutludur. Anneler huzursuz, babalar gururludur. Olduğum yerde dalgalanıyorum. Dibimden kul çıkartacak bir tanrı da var olmadı henüz. Saate bakıyorum, bir şeyler hep geçiyor. Kırk bir numaralı perondan kalkacak otobüslerin tamamı gecikiyor. Birkaç dakika daha için yoruyorum gözlerimi. Şehrin en uzak kıyısına bakıyorum, neden yoklar? Burası bir başka hatıraya da benziyor. Evler daha küçüktü. Sular daha derindi. Yosunlar daha yeşil ve taşlar daha gri. Huysuz ihtiyarlar genç kızların kalçalarında göz dinlendirir, çocuklar dondurmalarını eritirlerdi. Sesini anlayamadığım biri konuşurdu, konuştuklarını anlardım. Yastıkların krem koktuğu ve saçlarda tuz parıltılarının aldatıcı etkiler yarattığı gecelerde erken uyurdum. Çünkü çocuktum ve çekirgelerden korkuyordum. Birinin henüz dokunmadığım sesleri var. Kadehlerde kalmış su kokuları ve radyoda bilinmez dillerde cızırtılı şarkı. Hatırı yok böyle zamanlarda bazılarının. Elmacık kemiğime gidiyor elim. Burada bir tarih gömülü, sen bu toprağa gömüleceksin diyorum içimden. Kendi ellerine gömülen akılsız baş sahiplerinin gözleri ve tıkalı burunları. Kimse ağlamayacak, benden ve takalardan başka. Taklacı güvercinlerin en beyaz tüyleri ve şişkin kursaklarında uykuya dalacağım, geçecek birer birer. Dur şimdi yapmayalım, bu anı bozmayalım diyebileceğim bir şeyi bekleyeceğim. Döne döne tırmandığım bir dağın eteklerindeymişsin oysa. Ben oraları hep tarla sanıyordum. Tonla buğdaydır diyordum, tonla rüyadır. Bulutsuzluktan ağrıyor başım. Çok biçimsiz bir atlayışın sırtımdaki kızarıklığı oluyorsun. Perişan ediyor bazı günler gecelerini. Gömme dolaptan nehrin en serin derinliğine bakıyorum. Ensenin kokusu ve ellerime büyük gelen ellerini düşünüyorum. Eminim ki ağzın biraz aralık ve tenin sıcak. Eminim ki yanımdasın ve çözümsüzsün. Böyle yaparsan diyesim geliyor. Böyle yaparsan dökülür tüm küllerim. Hem benim, bu benim dediğim her şey kendisine ait. Birazdan uyanacağımı bilerek paslı askıyı şah damarına monte ediyorum hiç de nazik olmayan bir hareketle. Her şey şekil değiştirmeye başlıyor, sen bile. Mutsuz çocuk dudakların tanrısal bukleler oluveriyor alnında. Kolların karnımda ağırlaşmış birer kayaydı misal, ama şimdi sıcacık ve sensin. Belim ağrıyor diyorum içimden. Sen onaylar gibi derin bir nefes alıyorsun. Rüya gördüğünü gizleyen bir yanın da var sanki. Yanımda farkında olmadan kelebek diriltiyorsun. Uçuşan binlerce toz var, açamam gözlerimi şimdi. Kâbusun son karesi de işaret parmağımdan çıkıp gidiyor. Saat bunca mutluğunun ardından gelebilecek olan mutsuzluktan korkma vaktini vuruyor. Hiç uyanmazsan da bozulmaz bu an. Ama gözlerimi kapayıp bu kareyi beynimde bir yerlere hapsediyorum. Böylesi en zararsızı. Öğle uykusuna direnen ve sonunda yenilen bir çocuğun dingin nefes alışları var sende. Birazdan uyanacak ve bir anlığına beni yadırgayacaksın. Ardından sadece benim var olduğuna inandığım bir gülümseme yerleşecek burnunla ağzının tam ortalarında bir yere. Bunlar saniyelik ölüp dirilişlerim işte benim. Hayır, bu sefer bunların hiçbirini hiç etmeyeceğim.

  Bir lekedir şimdi gördüğüm bu görüntü. Kimin yaşanmışlığı bu, sahipsizliği kimin?

 Teki bulanık ve teki aralık bakan gözümle tülün üzerinde ölüp kalmış sineğe dalıyorum. Gördüğüm her şey şekeri düşmüş bir ihtiyarın gözlerinden. Sinek, sanki her an hareket edebilecekmiş gibi duruyor. Kat hizmetleri bilmediğim bir dille kapıyı çalarken yorganı ayaklarımı açıkta bırakacak kadar başıma çekiyorum. İçimden küfrediyorum. Dışımdan etsem anlayacaklarmış gibi sanki.

 Bisküvinin kutunun içerisinde kalan kırıntıları işaret parmağımı yalayarak bir araya topladım. Şükrettim, şükretmek yoksunlara mahsus. Bavulun dibinde posası kalmış bir ihtiyar gibi duran son temiz ve buruşuk elbiseyi de alıp banyoya girdim. Fayanslardaki sabun artıkları fal bakmaya müsait bir hal almıştı. Başımın üzerinde uçuşan yarasaları elbiseyle kovaladım. İlk adımım kaygandı, başımı küvetin köşesinde affedilmeyi dileyen bir çocuğun annesinin dizine ani kapanması gibi dayadım. Her şey uğuldamaya başladı, çanlar uzaklaştı ve gölgeler yakınlaştı.

 İmdat zilinin ipi, olabildiğince uzağımdaydı. Şakağımdan kulağıma damlayan kan, sıcaklığını yitireli uzun zaman olmuştu. Sabuna ve soluğa dokunmadan küvetten doğruldum. Varlığı bir işe yaramadığı için kesilebildiği kadar kısa kesilmiş saçlarımı elimle taradım. Nefesimi gerçek sahibinin ellerine bıraktım. Nemli elbiseyi üzerime geçirdiğim gibi odadan çıktım. Anahtarlarım büyük ihtimalle odadaydı.  Anahtarlarım, kim olduğum, nereye ait olduğum, teki yatağın içinde uyuyan çoraplarım… Her şeyim odadaydı. Bir ben dışarıdaydım. Dışarısındaydım hayatımın. Tamamen hatasız ve gerekenden fazla vicdansızdım.

 Gel artık dedi. Şimdi seninle konuşmanın sırası değil bakışı attım gökyüzüne. Beni duymadı, beni anlamadı. Gel artık dedi. Bilmiyorsun, ben bir süredir başka bir ülkedeyim, geri gelmeyeceğim. Kilisenin bahçesinde birkaç yosunlu mezar vardı. Ruhunafatihasız da ölünebiliyor işte diye düşündüm. Ruhunafatihasız da çürüyebiliyoruz. Birkaç kilitsiz bisiklet bana göz kırpıp duruyordu, dikkatimi dağıtmayın, dikkatimi dağıtmayın; yapmayın. Bisiklete de binemem ki ben hem. Sadece düşebilirim, bu benim en büyük meziyetim.

 Parmaklarım kaşınıyordu. Çamura bulanmış ayaklarım su toplamıyordu sanki, tomurcuklanıyordu. Hayali kurşunlarından kaçıyordum birilerinin. O birileri ki, belliydi, beni hiç sevemiyordu. Nehre atladım; bulanık ve soğuk. Bu, ağzının içerisinde öfke gizleyen birinin gözleri gibi. Kollarım yorgun hatıralarımı benimle birlikte sağa sola sürüklemekten, yüzemiyorum. İşin tuhafı batamıyorum da, öylece sürükleniyorum. Güneşin üzerine çektiği bulut perdeleriyle, tanrı son kıyağını da yaparak zaten yarım yamalak gördüğüm önümü kararttı tamamen. Yağmur yağacak, daha temiz ıslanacağım.

 Benim adım … dedi. Memnun oldum şeklinde başımı sallarken kolum benden izinsiz …’ya uzandı. Şimdi adımı söylemem gerekecek. Şimdi adımı, adımın anlamını, kim olduğumu, neden burada olduğumu, nereye gideceğimi, kimlere sığınıp kimlerden kaçtığımı söylemem gerekecek. Adımı hatırlasaydım gerisi gelirdi eminim ki. Ancak sadece kendi adımı da değil, bana ait kim varsa hepsinin adını unuttum. Hepsinin yüzleri birbirine benzedi. Hepsinin kokuları ekşidi. Bir tek …’nin kokusu vardı yeryüzünde, dayanılmaz ve inanılmazdı.

 Boynumun aynı yerinde, aynı şekilde beliren kırmızı leke bana sadakatini bir kez daha ispatladı. Yıllardır beni terk etmeyen bir o var bir de huzursuzluklar.  Vitrin camlarından kendime bakıyorum. Bu cümleleri bana kuran ve beni bu cümleleri kurmaya zorlayan da kim? Gülümsüyor, onu tanımıyorum. Ama koşarsam mutlaka eksik bir kaldırım taşına takılırım, yarım yamalak yuvarlanırım. Ama koşarsam mutlaka freni patlak bir araba öper beni kuytularımdan, çok utanırım.

 Olmaz sanıyordum, bilmiyorsun, ben bir süredir başka bir ülkedeyim. Geri gelmeyeceğim. Bir masala inandırdım kendimi, bacaklarımı kesseler hissetmeyeceğim. Bilmiyorsun dedim, gel artık deyip durma boşa. Farkında değildin ve birini yarattın. Farkında değildin ve ben ona çok alıştım. Başka bir sesle konuştum, daha başka cümleler kurdum. Kendi belime sarıldım ve ona âşık oldum. Kendi elime tutundum ve doğruldum. Bir süredir başka bir ülkedeyim, beni soluk geçmişime bağlayan anahtarlarımı ve yarım yanlarımı odada unuttum.

  Bir lekedir şimdi gördüğüm bu görüntü. Kimin yaşanmışlığı bu, sahipsizliği kimin?

Benim değil artık, artık benim değil.

  Sanki sussa ne olur?

  Bir tüy uçuşur, bana ait değil bu da. Pazartesi günlerinin olağan geçmek bilmez saatlerinin en rutubetli anında pencereye hızla çarpan ve kalbimi yerinden söken kargaya bir çift sözüm vardı ama korkuyla unuttum. Dehşete düşen gözlerim var benim, senin bile henüz görmediğin.  Filtresi kuru sigaramdan bir nefes daha alıp düşünüyorum. Zifir kustuğum rüyalarımın beni terk etmemesi neden? Herkes terk etmişken hem de, hem de herkes ölüp gitmişken?

  Babamın bir tütün kutusu vardı bir de puro içen küçük ve göbekli adam biblosu. En çok o biblo tüterken heyecanlanırdım. Annemin minicik sepetleri vardı renk renk. Kendimi hep o sepetlere sığabilecek kadar küçük doğmuş sanıyordum. Çocuktum işte. Sürekli bir şeyler olacak ve dünyam değişecek sanıyordum. Hayalperestlikten uzaktım. Bebeklerimi konuşturmazdım, saçlarını tarardım sadece. Annemin diktiği kostümleri giydirirdim. Ama açık olayım, birkaç kez kedileri konuşturdum. Bir keresinde ölü bir kediyi konuşturarak ona hangi arabanın çarptığını öğrenmiştim. Ama bu bizim sırrımızdı, sırlar saklanmak için varlardı.

  Aklım karışıyor öyle konuştuğunuzda diyemiyorum. Aklım çok karışık. Aklım darmadağınık ve tozlu bir kitaplık gibi. Bilmediğim dillerde kitapların çürüdüğü. Açıp son mektubumu okuyorum. Kendim bile anlamıyorum, iyi ki bu birine ait olamadı. Ensemi seviyorum, şiiiişşş geçecek hepsi.

  Yine şimdi tam da olduğu gibiydi ama bir farkı vardı sanki. Huzursuz hissediyordum yine ama başka sebeplerim vardı. Yine griydi hava ama başka zamandı. Yine aynı renge bürünmüştüm ama bir başka hataydı. Benim çiçeklerim mısır konservelerine ekiliydi. Benim çiçeklerim çok çabuk soluyordu ve çileklerim tatsızdı. Hiçbir kumru yumurtasını benim gözümün önüne koyup da uçmuyordu. Güveni sıfırdı bana hayatımın. Benim başardığım, benim başaramadığım.

  Ne lüzumu var halıların? Perdelerin hele? Hele terliklerin, çorapların? Saçların ve kaşların? Ter bezlerimizin ve kırılmaya eğilimli kemiklerimizin? Düşmüştüm, tek basamağı bile kendi kendime çıkamıyordum. Kendi kendime konuşabiliyordum ama. Salak karı, salak karı… Ne vardı sanki?  Zamanı mıydı?

  Birbirine benzemeyen yastıklar öbek halinde yerlerde, koltukların üzerlerinde, yatakla yorganın arasında, kasıklarımda. Uyuyamıyorum. Yüzden geriye defalarca sayıyorum, aklım yine karışıyor. Yirmi yediden önce ne geliyordu unutuyorum. On sekizden önce kapıyı kim çalıyor? Beşe geldiğimde ayaklarım yere basıyor. Buzdolabında su yok. Portakal yiyorum, tatsız ve susuz. Üzerine bir çikolata. Üzerine biraz ne varsa. Üzerime üzerime devrilen kartonpiyerlerin arasından gülümsüyorum. Bir gün öleceğimi biliyorum, ama şimdi değil diyorum. Tatsız şakalarınızı da alın ve gidin lütfen.

  Ve ağzımın tadını geri verin. Ve gülüşümü plastiklikten uzak. Ve kalemsiz kâğıtsız düşüncelerimi, uçuşmayan. Uyandığımda bulanmayan midemi, aklıma geldikçe titremeyen ellerimi, serçe parmağı hissizleşmemiş ayaklarımı, yük taşıyabilen ve sarılmalara karşılık verebilen kollarımı. Boşluğa ve hiçliğe bakmayan gözlerimi, güzeli duymaya alışık kulaklarımı geri verin. Dedim. Hepsine dedim bunu ama kabul ettiremedim.

  Lafı eveleyip geveledi. Durmadan masaya baktı. Masayı yakabilecek kadar derin bakışlarının ardında birkaç kırık dökük hatıramız vardı. Dedim ki gidebilirsin. Dedim ki alıştım ben artık. Dedim ki sikeyim böyle kaderi.  Dedim ki kırmak istiyorum kafanda kadehi. Dedim ki gidebilirsin, karıştım. Dedim ki karmakarışığım ve buna alıştım.

  Bir fare hızla yanımdan geçti. Beni selamlamayı unuttu şapşal. Oysa çantamın dibinde fındık fıstık kalıntıları vardır her zaman. Önüme gelen herkesle her şeyi paylaşmayı alışkanlık haline getirmiştim, o karlı çıkacaktı sonunda ama, selamsız işte. Fare tüyünden daha kısa saçlarım beni rüzgârdan, yağmurdan, olmayan güneşten korumadı. Kafama geçirdiğim bere beni lösemililere benzetti. Kendimi selamladım. Kendi sırtımı sıvazladım. Bu kısa boylu bir kadın için büyük başarı.

  Köşede duran gitarın teli kopuk. Sehpada duran vazonun içi boş. Televizyonun yanından bana bakan kedi taştan. Bu evde ben de dahil her şey işlevsiz. Maket hayatlarımızın birer kopyası olup çıkan aksanımızla konuşuyoruz seninle. Naberi nasılsını yok hiç sohbetlerimizin. Ben ben diyorum sen ben diyorsun. Ben gün diyorum sen emek diyorsun. Ben yeter diyorum sen abajur diyorsun. Gülüşüyoruz. Kimsenin anlayamayacağı fıkralardan birkaçı geçiyor aklımızdan ve yine gülüşüyoruz. Ama ne gülüşme… benim bacaklarım dökülüyor senin dişlerin.  Benim gözlerim içe gömülüyor senin kalbin. Biri duyarsa bizi, eriyebilirim. Biri duyarsa bizi, kaçıp gidersin.

  Anlamsız anlamsız hırıltılar çıkartarak ilerliyor önümdeki yaşlı adam. Boğazını temizlemeye başlıyor, asfalta güzel bir konuşma yapacak şimdi. Eyyyy sürüngenler diyecek, eyyyyy benden beter kokan kır çiçekleri. Bitirdiniz ulan beni diyecek, bitirdiniz beni. Hele ki sen diyecek sokak lambasına, sen her şeye şahitsin it! Neden konuşmadın, neden anlatmadın onlara? Elimde bir silah olsa tereddüt etmezdim hiç. En güzel hediyeyi bir öpücük gibi kondururdum şakağına.

  Ölüm dedim ihtiyara. Ölüm, kuru ayaz bir gecede tüm çamlar sallanırken köklerinden, tüm bebekler terlerken, tüm güvercinler gizlenmişken gelir. O anı ikimiz de göremeyeceğiz ama. Sen yedi yüz yaşına kadar acıyacaksın, ben üç yüz yaşıma kadar ağlayacağım.

  Sanki sussa ne olur?  Nasıl olsa eninde sonunda mutsuz olacağım. Sussa ne olur? Biraz kıvrılıp uyusam ve unutsam? Biraz unutsam ve uyusam? Biraz yaramı kurutsam? Ne olur? Tam kâbuslarımın içine dalacakken gözümün önünden kızıl yeşil bir tüy uçuşur. Bana ait değil bu da. Ne kendim ne kimliğim ne de kemirgenlerim.