Erik ağaçlarıyla kendini gizleyebilen çökük evlerin birinde, vazoda mum çiçeği yaprakları kök salıyor; ahşap tuzluk içinde pirinçle rutubet savaşıyordu. Kendisini bu eskiyişin içerisinde nereye yerleştirebileceğini bilemiyordu. Duruldu, insan görmüş böcekler da böyle yapar.

   Düşündükleri kimsesizlere bulaşan illetler, babalar ve gezegenler. Başucunda buz, aspirin ve mide kanaması. Penceresini karartan otlar insan boyu, düşmanlar çok kamufle. Gidip çiçek topladı, en solgunlarını. Sularda pas, mevsimlerde yas vardı.

   Kar yağıyor dendiğinde sevinir her çocuk.  Ölümlü olduğunu unutacak kadar yaşlanmış ihtiyarlar ise şaşırır. Aynı dalda çürüyen iki meyvenin de kurdudur onun elleri. Tüm renkleri birbirine karıştıran çocuklar ve azar, onun fırçaları yanık ve ateşi düşük. Ölmeyecek, ölürse kim çeker acıları?

   Çölde yolunu kaybeden kedisiz farelerle dost. Sidiği kahve, sözleri kekeme, elleri nikotin ve gözleri zifir. Âşık olduğu her adam biraz zelil. Düş yüzeyi cilalanmamış uykuları çatlak. Masallarının prensesi aciz, prensi antropofobik. Uyursa kâbusa bulanacağı kesin.

   Çalışmayan dikiş makinelerinin tozunu alarak mutlu bile olabiliyor. Zırhı paslı, gözleri kendi pınarlarına küs. Başkalarının koparacağını sandığın mutluluğunu kendin boz, boz ki kafanda toz kaplamasın diyor. Aynada kendine zarif. Beş çayı misafirleri naftalin ve ebegümeci oluveriyor. Düşünüyor, susarsa o da eskiyecek.

   Kurumuş çardak ve gün ışığı, cılız kediler ve anne taklidi. Sokaktan geçen her arabanın dikiz aynasında asılmış bir ezilme korkusu. En sevdiği renk bukalemun, en sevdiği meyve tohum. Gözlerinde koruk buğusu, dizlerinde düşmeye yüz tutmuş bir kabuk. Büyüyecek yalanlarla büyülenerek.

   Gerçeği bilmek için gün saydıran dilekler diledi pek de samimi olmadığı azizlerden. Kendince ve kendiyle işaretleri takip etmece oynadı çift kale. Bilmiyor ki izliyorum onu yıkık balkonların su giderine yuvarlanmış misketlerden birinin renklerinden.

   Kasları çekiştirdi onu ama durmadı yerinde. Kendisine sarılmak, kendisine kırılmak, kendisine haykırmak ister gibi koşuşturdu yansımalara. Çenesinde sıkıştırdığı titreyişlerin ipleri boşaldı. Yağmur hüzne boğdu ve dünleri taşırdı. Yarım ağızla söylenmiş yarım yamalak cümlelerde gizlidir onun öznelerini yitirişi.

   Yanmış bağlarda kalsın, beni düşünsün; yanlış ata binsin, geçmişine düşsün dedi. Yedi dilek dileyebilirdi dibinde sıkıştığı kuyunun balçık dolu kuytularındaki güçsüz canavarlardan. Her çocuk anneni mi daha çok seviyorsun yoksa babanı mı sorusu karşısında afallardı o da henüz çocukken, büyümemesi belki de cevabı bilemediğinden.

                        LASTİK KALAMAR İMALATHANESİ

   Gebe kedilerin karnında büyüyormuş sarhoş sızmalarım da. Sızıştığım kalabalığım tam da kalbinde sıkışıyorum. Bu yokuş çok dik, ardı ardına yuvarlanıyor şişeler. Her düşman kaliteli değil artık, denize döküldüğünde eriyen kâğıttan bile imal edilmiş olabilirler.

                        BİÇERDÖVER BİÇİMSİZLİĞİ

   O dağ öyle değil, senin gördüğün gibi değil diyorum. Bak bir adam var eğilmiş ayağına ağlıyor kadının. Kadın da pek bir umursamaz doğrusu, teninde patlayan koyunları sayıyor. Uyku gelecekse ani frenlerde gelsin, haber edin.  Yola her an kırık bir kemik fırlayabilir.

                        İNTİHAR UÇURTMALARI

   Başın cama çarpsın ve kırılsın düşüncelerin. Her kırılma sesine bakmaz ki başını çevirip ölüler. Yanlış mumyalanmış aşkların kapladığı yer ve ben seninle ne yapacağım cümlesine sıkışan keder. Uçurum da cidden beter, intiharların sonu kesin ölüm ve cesaret edemiyor bazı gemiler. 

                        KURAK KEŞAN KASVETİ

   Bol gözyaşı ve göğsünde kuruyan un. Sarılardan beyazlara, beyazlardan sarılara dönüşen bir yanlışlık taşlık yollardan akıyor gibi gözlerinden. Onun pençeleri çok gümüşlü, onun pençeleri denize dik; ruha paralel. Biraz daha baksam çıkaracağım bir yerlerden belki. Belki çocukluğumda izlediğim bir filmden, belki kalbimden.

                        AÇIK KAPAYICI RÜZGÂR

   Sen düş, ben sana yetişirim. Kuruttuğun düşte küf, unuttuğun kaşta zülüf olabilirim. Elleri kaygan közlerin süzülüşü ve ayağının dibinde debelenen sahte güneşler, istersen eğer başarabilirim. Atlar paçoz, köpekler kükürt; tehlike anında son kurtarılacak şey bile olabilirim.

                        BÜTÜN BULUT BUKETİ

   Saf gecesinde kırılacak yazan her şeyi tek tek kırıyor, lüzumu budur sanıyor. Eleştiriye açık ve uluslararası ticarete kapalı limanlarda yunus güdüyor. Gülüyor, bilmiyor ki dişindeki yeşillik bir maydanoz değil de zümrüt. Gülüşüne eğilen herkesle sevişiyor, tüm heykeller canlanacak sanıyor.

                        YEŞİL YOSUN YEMİNİ

   Benziyorsa, sebebi vardır. Kimse kimseyi laf olsun diye özlemiyor. Kimse kimseyi beklentisiz beklemiyor. Kimse kimseyi bugün bir pazarın ertesi diye kucaklamıyor. Ve saçlar ve böbrekler ve dişler ve karaciğer ve rüzgârda diğerinin göz mağaralarına sığınışlar ve güneşte solarak toprağına kavuşanlar ve katil kibrit ve kurak kibir. Düşüncelerinin fareleri, yavrularını seninle bile besliyor olabilir.

                        KIRIK KUYRUKLU HÜSRAN

   Trenlerin bölemediği şehirlerden geçiyorum. Ne katilim var ne de koruyucu meleğim. İsa’ya hal hatır sorup mumları kemiriyorum. Çocukluk eğlencesi olarak raflara dizilen ve haddinden fazla süslenen elektrik kesintilerini izliyorum. Yeşermez ki çöpten topladığın plastik çam ağaçları. O kırmızı toplar elma değildir. Elmalar kalbe benzetilirse daha çabuk kurtlanabilir.

                        EĞİK EKSEN

   Plastik peygamberleri ayarı kaçık çakmağımla eritiyorum. Tüm çadırları yanık göçmen kuşkulara göz ucumla bakarak sabır diliyorum. Sadece bir an hissedilebilecek bir ürpertiyle uzağa bakıyorum. Hür ve tekil sevişmeler sıkışmış tüm kesişim kümelerinde âşık çocukların. Ahşap topacı ustaca çeviriyorum, dünya yeniden kendisine dönüşüyor.

                        KORDONUNU KEMİREN İKLİMLER

   Limanlar az kırıntılı, hava sıcak. Mantarlar çürük ve üç parmaklı eller beceriden yoksun. Yoksun, kim kimi hatırlatıyor kelimelere? Binmediğim faytonlara yine binmiyorum, kuşlar göğün pencerelerine tünemiş ve is kokuyor diyorum. Kaçalım, kaçarsak ciddiyet sırtımıza ter gibi yapışır. Kaçarsak, önemseyebilirler fakir fikirlerimizi.

  Arka bahçe canavarları sarmaşıklara dolanmış, ıhlamur kokularıyla enfes bir yaz gecesi geçiriyorlardı. Musluktan soğuk su akmıyordu, uyanamıyordum. Vıcık vıcık bir saç dibi teri ile koridorun soğuk taşlarına uzanıyordum. Elimin erişebileceği adamlara uzanıyordum. Gücümün yetişebileceği belkilere uzanıyordum. Şehirlerden şehirlere ve ülkelerden ülkelere ve kör pencerelerden sekip kendi kendime.  Kendi kendime söylediğim bir ninni vardı ve sözlerini tam da hatırlayamıyordum.

  Yıllardır cömertçe toza ev sahipliği yapan bir kapıyı aralıyorum. Gözlerimi istemsizce kapıyorum, kaçabilir her an bir hüzün. İçeri veya dışarı. Benden birine ve birinden bir başkasına ve oradan da kim bilir kimin yosunlu bardaklarına konabilir. Olabilir, iki kötü filmi arka arkaya izledin diye tüm filmlere küsmek de nesi?

   Bazı kentlerde kendilerince değerli bir tablodur kimilerinin geçmişi. Bir gün biri gelir ve bir çöp adam kondurur oraya, buradaydım ve her şeyi batırmakta ustaydım der gibi. Bilen biliyor, tükeneni daha da tüketmeye çalışmak en zorudur. Kendini gülünç duruma düşürenlere gülüyorsundur cidden de ve onlar bunu yeni bir aşkın başlangıcı sanacak kadar değillerdir kendilerinde. Kendisini bir başkasının ellerine bırakmış ve lütfen kendimi kullanmama ve kullandırmama izin verme diye yalvarmış insanları tanıyordum ben de.

  Ve bazı insanlar da vardı, güzel şeyler söyleyebilmem için kahveyi tencerede kaynatırlardı. Tükenik umutlarının bu kadar bilincinde oluşları beni nasıl da ağlatırdı. Dev bir kazandan okuduğum geçmişleri ve tekerrürden ibaret gelecekleri yine de sevindirirdi onları. Ben laf olsun diye kapardım telvesini yemekten keyif aldığım fincanları ve dinlemezdim de hiç bakılan falları. Lüzumu yoktu; bilmek, olacakları engellemeye yetmiyordu. Herkes de zaten bunu bir milli marş gibi dilinde dolandırıyordu; biraz zorunluluklar yüzünden.

  Sonra dedi ki, şurada. Baktım ki, hayal ile aynı sokakta oturuyormuşuz. Tek renk mandalları düşüyormuş balkondan aşağı. Boyu, kendini asabileceği bir ipe bile erişemiyormuş. Tercih meselesine döndürme yalvarırım bu hikâyeyi. Sevgi gereksiz bir şey bile olabilirdi herkesin alışabildiği ve vazgeçebildiği. Giden adamların adımlarındaki bilmeceyi çözebilmek kimin haddine? İstersen bir dene.

  Sonra dedi ki, yapma. Baktım ki, topuğumla kazıdığım zeminden fışkırıyor bir dev hatıra. Senin iki parmağının arasında ne güzel duruyor mesela o mendiller, ıslak. Gözyaşların ölümsüzlüğe çağlıyor, ağzın son nefesini alacakmışsın gibi açılıyor. Ben boğulmak nedir biliyorum, uçmak ve sıçramak nedir. Düşmek ve sürüklenmek bir de sonra. Sonra yeni baştan, yine bilindik gülüşmelerden yalnızlık hüzünlerine. Oradan bir adam, bir kadın ve çoğul çocukluklar geçiştirilirken köşelere yakın oturup bildiklerimi tekrarlıyorum.

  Avucumda otuz santimlik bir cetvel inliyor ve birbirine eşit olmayan üç parçaya ayrılarak sağa sola sıçrıyor (gibi sanki) . Öğreniyorum ki sevgi büyük kabahattir ve kimsenin bakmadığı bir anda yeniden tekrarlanabilir.

  Haddinden fazla yıpranmış tırnaklarını gözümün en net göreceği şekilde sigara paketine daldırdı ve kendisi için kısa insanlık için çok uzun bir sigara daha yaktı.

  Telaşında uçuşan küller var. Ne diyeceğini bilemiyor, lafı sakız edişi bundan. Çenesini ağrıtan sert bir sakızmış gibi çiğniyor kelimelerini. Yorgunluğu dirseklerinden belli, masaya çukur açmak için yaratılmış bu sabah dirsekleri.  Küllüğü atlıkarınca gibi döndürüp duruyor. Tahammül edebildiği tek sabitlik yazılar olmuş onun. Aynı şekli almaktan usanmayan rüyalarından eminim ki iğreniyor.

  Gözüm diğer kadınlara kayıyor zaman zaman. Nasıl olsa o, soracağımı bildiği soruların cevap provalarıyla boğuşuyor. Herkesin elleri havada misinalarla oynatılıyormuş gibi anlamsız süzülürken bir sigara daha yakmak istiyor, göz ucumla bileklerine ve yüreğini sıkıştıran öz nefesine bakıyorum. Bileğinden kavrayıp gözlerinin içine bakmak bir an meselesi oysa ama enkaz devralmamanın önemini devlet büyüklerimizden biliyorum.

  Gelip geçen kedilere bakıyor. Avuçlarına bakıyor, ayakkabılarının burnuna bakıyor. Birkaç düşen yaprağa ve zemine yayılan şamataya bakıyor. Üst dudağında beliren zamansız kıvrım bir şeylerden iğrendiğinin göstergesi. Onu, sebeplerini anlayamayacak kadar iyi tanıyorum. Bir düşüncenin gök kâğıtlarına dökülmüş son cümlesinin birkaç kelimesi dökülüyor ağzından yamuk yumuk. “…böyle silinebilir sanmıştım.”

  Sevdiği adamların kalbinden daha soğuklaşan kahvesinden bir yudum almak için eğiliyor masaya, ilk yudumunu. Yüzünü ekşitiyor ve sol eli beline gidiyor, daha sonra da sırtına. Doğrulurken zorlanıyor, belli ki acısı var. Düşündüklerimi duyar gibi gülümsedi, sandı ki başka şeyler de canını yakabilirdi. Bir süre daha heyecanını yaşadı ama farkındaydı; aşk bir sırt ağrısıydı. Bir cengaverlik yapıp altına girdiği dağınıklığın onun eline kalanıydı.

  Eskilerden birkaçının kötü haberlerini sıralarım arka arkaya. Güzel haberlere sevinemeyecek kadar aşınmış onun dudakları. Vakti gelmişti gidişinin ve sessizliği bölüp de gidemeyecek kadar da nazikti hala. Sordum:

-Ne oldu sana?

  Kendine sordu:

-Ne oldu bana?

  Kendi sorusunun cevabıydı kısık sesle söylediği:

-Mutsuz oldum.

  Benim soruma uygun bir yanıt aradı sonra. Ne ceplerinde ne de cüzdanının bir köşesinde kalmamıştı. Kelimeleri de aksi gibi akraba çıkmıştı, yanıtladı:

-Mutlu olabilecek bir şey bulamadım kendime bu sefer.

  Tüm kemiklerinden dökülüyordu söylemek istemedikleri. Sevebilmesi için, gülebilmesi için,   gidebilmesi için, ölebilmesi için gerekli olan ortak bir bahane bulamıyordu. Aslında tüm derdi buydu.

  Göremeyeceğim yüzüne kapayabileceğim perdeler dikerek geçiriyordum günlerimi. Haftanın hangi günü olduğunu ve hangi şehrin hangi ülkede barındığını unutarak boş sigara paketlerini kurcalıyordum. Tüm boşlukları kanatmak benim işim, kendine başka bir meslek seçersen sessiz harfler gibi sevinirim.

  Şimdi düşünüyorum mesela, çok da uzak olmayan ülkelerdeydim ve sana göndereceğim kartları seçiyordum tezgâhlardan. Büyük bir tezgâha kurban giden aşkların yasını tutuyordum. Tutunuyordum adalara, kirpik kırıntılarımla. En bol desenli kedilerin sırtlarını okşayarak ve ne kadar ucuz içki varsa tadına bakarak ilerliyordum.

     Biliyorsun, suskun gecelerde de gürleyebilirdim.

  İlerisi hep karanlık bu kararsızlıkların. En sevmediğim damarımdan havalanan kırlangıçlar küçük gagalarıyla su içiyor birikintilerden. Ayaklarım amaçsız koşuşturmacalarımdan, ellerim anlamını yitirmiş gitme tutunuşlarımdan kırlangıçlara yetecek kadar su topluyor. Ele avuca sığmayan saçlarını haddinden kısa parmaklarımla toparlamaya çalışıyorum. Bu kadar uzakken olmuyor.

  Güz ve göç aynı babanın oğulları, kimsesiz ve sebepsiz. Kan çekiyor ve çekimserliğimi bir kenara bırakıyorum saat hüznü on iki geçtiğinde. Şimdi saatlerce seni ne kadar çok sevdiğimden bahsedebilirim. Güzel günlerin ense terinden ve perşembelerin rutubetinden. P’nin bir sesli harf olduğunu iddia eder ve seni göğsüme gömebilirim.

     Biliyorsun, söylemediğim tek bir belki bile kalmadı elimde.

  Bizim nefretimize kimsenin teri bulaşmamıştı sevgilim. Bu yüzden dövüşmeyi sevişmek bildik biz. Yorgunluktan devrilen ağaçlardık, içimiz çürümemişti, kimse de bunu bilmez henüz.  Benim elime yapışan bir bavul vardı peşim sıra sürüklediğim oradan oraya. Yüktü, büyüktü ve derim de zaten dar geliyordu. Sana biraz güller yapmıştım derimden, biraz tüller uçuşsun diye, biraz da çok uzakta beliren seherler.

  El yazısı güzel adamların alın yazıları ne de biçimsizmiş meğer. Kırışıklıklardan örülmüş bir duvar gibi bakıyorlar insanın gözlerine. Benim gözlerim sahil kasabaları gibi viran. Benim gözlerim gözlerinin her yere bakışını özlüyor her an. Mesela kapının kolunu tutuşun ve sokağa attığın ilk adımın tereddüdü de gizliydi söylediklerinin içerisinde. Umursadım yine de, aksini yapmamı söylediğin halde.

     Biliyorsun, bana benziyordun tüm bu zararsız gördüğün şeylerle.

  Kimsenin aklında kalmayacak bir son yaz hikâyelerine. Takılı kaldığın her düş, gözlerini ve kalbini yoruyor geceler eksildiğinde. Açtığın ve kapamayı hatırlayamadığın her parantezin içerisinde erdemlerin yıpranıyor. Sonrasını biliyorsun, haftalar mola vermeden saatte gereksiz kilometre hızla akıyor. Yetmiş üç günün en yorgun dakikalarında başın sol omzuna yıkılmaya başladığında yazdan geriye saymaya başlıyorsun. Tüm temmuzlar öksüz, tüm ağustoslar piç kurusu. Bir dönem kimi neden sevdiğini hatırlamaya çalışıyor ve beceremiyorsun. Korkma, herkes gibi sen de unutuyorsun.

  Geri dönmemek için vurup çıktığın kapıların anahtarları şıkırdıyor buruşuk keten pantolonunun cebinde. Kaçarken gök gürlemesine sebebiyet veren bir tavrın var.  Neden en çok kendinden ve kaderinden korktuğunu bilmiyorsun. Her gece farklı bir sabahı umarak uykuya daldığını ve sabah olunca geceki umutlarını unutmaya çabaladığını, bunlar nedendir bilmiyorsun. Herkesin tırnak diplerine sıkışmış birkaç cinayet mevcut, masadaki konyağı midene deviriyorsun. Sonra karamelize bir güneş doğuyor; batıyor da olabilir. Saatlere alerjin var, umursamıyorsun.

  Kendine bükülmüş dallarıyla gölge etmekten bir haber ağaçların yanından tren hızıyla geçerken sen, bir kadının çığlığı var orada, göremeyeceğin kadar uzağında. Uzak olmaktan daha iyi ne vardır biliyor musun? Geride kalmak. Geride kalanlar, şanssız adımlarına dâhil olmazlar insanların. Geride kalanın şükredecek kurtuluş hikâyeleri vardır. Geride kalana şükretmek düşer tüm gece düşüncelerinin zebra koşuşturmacalarının arasında. İleride köylüler toprağa güvercin ekerken, sen bir musluğun suyuyla çalkalarsın cennet bahçesi ağzını. Mezar taşlarından örülmüş dişlerin dolunay aydınlığındadır. Herkes sana âşık olabilir, dokunabilir, oyalanabilir.

  Koynumu soluyan ve aniden şımaran çocuklar bir gün büyük adam olurlar. Hepsi benden uzakta, hepsinin de birdir belki elemleri. Hatırlamadıkları onca drama rağmen pişman olurlar, utanırlar. Keşkelerden ve belkilerden oluşan zincirlerle vicdanlarını sıkıştırmaya başlarlar. Sanıyorlar ki, acıyınca geçecek orada bile olmayan yaraları. Sanıyorlar ki, gülebildiğim için unuttum yaşanılanları.  Kendime her gün sonunda tekrarladığım hikâyeleri bir kere bile baştan sona dinlemeye cesaret edemez ki onlar. Her mutlu anımı katletmeye kendini adamış,  göz bebeklerime kazınan görüntülere bakmaya yanaşmaz ki adımları.

  Hepimiz seviyoruz kalbi bir kez delinmiş insanları. Cesetleri süslemeyi ya da çöplerden bir şeyler yaratmayı. Bu yüzden bana masumlardan bahsetme. Dünya üzerinde güzel şeyler yapan insanlardan, çimenlerin üzerindeki çiğden, incecik porselenlerden, kaygan satenlerden, gülüşten, güneşten, sevişmelerin gerçekliğinden bahsetme. Sonra gözleri açık ölüyor insanlar. Sonra sözleri kesik, elleri kendi ellerine tutuk, öyle büyük bir perişanlıkla işte. Çoktan başkalarını beklerken ölenleri bekliyorlar.

  Sağ kolumdaki bir kıvılcımdan doğan yangını ormanlara bulaştırıyorum. Belki seninle birkaç güzel geyik görebiliriz böylece. Sincapların telaşını, şaşkınlık ve hayranlığı birbirine karıştırarak tek seferde şerefesiz içebiliriz. Ne sevdalar kül oluyordur ağaç kabuklarında. Ve ne sırlar vardır ağaç kovuklarında. Bir düşünsene? Sıcağa dayanamadığımızda hızlıca uzaklaşabilmemiz için iki bisiklet duruyordur mesela şuracıkta. Bisikletlere kadar yarışıyoruzdur, beni geçmene izin veriyorumdur elbette. Sen zafer sevinciyle uzaklaşıyorken benden, unutuyorsundur bisiklete binmeyi bilmediğimi de.

  Çeneme oturan kaşıntı yerini hiç yadırgamadı. Yüzümde açılan yaralardan her an gizli bir mesaj taşabilir. Kıvrımsız paniklerin camları titreten adımları inan bana senin bile uykunu bölebilir. Sen gün batımına şaşırıyorsun. Şaşırma, dağların denize döküldüğü iklimlerden her an bir unicorn çıkabilir. Ben bölünebilirim; çürüyebilir ve dönülebilir. Huzurun büyüsü kendisinde gizlidir çünkü o, her an terk edilebilir.

Sana bir sır veriyorum, kus kusabildiğin kadar kayalara: Bırak, başkaları düşünsün.

  Arandığında bulunamayan garanti belgelerinin arasındadır kendime yeminlerimi sıraladığım yırtık kâğıt parçaları. Bir anlık şaşkınlıkla imzaladığımız saçma sapan ölüm ilanlarımız ne kadar da sıkışık. Güya iyi insanmışız, güya ölümsüzmüşüz. Ne büyük saçmalık. Sağa sola fırlattığım şişe mantarları arka bahçe kedilerinin boş zaman eğlencesi. Bir de aşkların bence kısımları var tabi. Bence o palyaço olamayacak kadar renksiz bir düştü. Sanırım bu yüzden tüm mendiller avuçlarımda büzüştü.

Sana bir sır veriyorum, yay yayabildiğin kadar ovalara: Ayrılıklarda kin eşit bölüşülsün.

  Yanık kokusunun insanı dinginleştiren bir yanı var. Evi ateşe veriyorum, yansın zemine sinmiş hayali adamlar. Birkaç şiir vardı ama şimdi hatırlayamıyorum, yanlış adama yazılmış vedalar bütünüdür tüm onlar. Sokağa desteksiz çıkmıyorum, kokumu alır haziranlarda pişmanlıklar. Şiiiiişşşş konuşma; bak ben de konuşmuyor ve düşünmüyorum,  geride kalıyor tüm yaşanılan yalanlar.

Sana bir sır veriyorum, saç saçabildiğin kadar kıyılara: En çok da sözler üşüsün.

  Günü geldiğinde günü geçmiş zekâna yenilirsin. Tutunduğun anda yeniden kopmak için çabalamaya başlamışsındır ve beslediğin sevgi seni çarpan elektriktir, kendini yapıştığın yerden kurtaramazsın.  Şu elektrik alamadım diyen teyzeler gibi hani, elektriği aldın ve artık kurtuluşun bir başkasının elinde. Biri gelecek, bir ahşap sopayla iteleyecek seni ve sen gözlerinin ışımayan kısımlarıyla bakacaksın kurtarıcına. Bu geçici bir sevgi, ona sakın kanma.

  İpek çorap giymenin yaşadığın yaşa göre ayıp karşılanabileceği yıllarda kaldı sevgi.  Kare kare bölünmüş bir anın hangi köşesinden başlasa kendi gözlerine gömülüyor bazen insan. Bir de bakıyorsun çok zaman geçmiş oluyor. Hiç bitmeyeceğini sandığın hislerin yerinde yeller çığlık çığlık eserken, nerede yittiğini düşünüyorsun evin en rahat koltuğuna oturup. Bir an vardır elbette, hissetmişsindir. Bir bakışa gizlenmiş beklileri görmüşsündür. Birileri gölgedir, onun kelimelerinde gezinir. Hepsini fark edip aklının kutucuklarına yerleştirmişsindir. Hangi kutuda hangi korkulanın gizlendiğini unutana dek, sevilmeyi denemişsindir.

  Oysa senin sevilmeye ihtiyacın mı var? Daha iyi biri olsaydım, keşke şunu yapsaydım ya da yapmasaydım demeye? Bir merhametten doğacak sevgiye işte, en büyük eziyete, ihtiyacın mı var? Sevgiyle sevgiyi birbirine karıştırmış insanlardan bahsediyorum. Bunu büyük bir ahenk içerisinde yaparken kendileriyle gurur duyar onlar. İyi birer insan olduklarından ve sizi nasıl da çok sevdiklerinden bahsederler. Siz bu anın hiç bozulmayacağını umarak gülümsersiniz. Sevgiyle sevgiyi birbirine karıştırmış insanlardır onlar, altını çiziyorum bunun. Herkesi sevdiği gibi seviyordur sizi, iyi biri olduğunuz ya da zararsız olduğunuz için. Sevmemek ayıp olur diye belki. Belki siz ona seni seviyorum derken, o sizi soru soruyor sandığındandır. Sevgi bir şeyin cevabı değildir, olamayacaktır.

  Sevgiyle kurtarılacak bir duyguya mı inanıyorsun bir de? O halde bin mürekkep kokan gazetelerden imal edilmiş gemilerine, açıl geçmişinin denizlerine. Bak bakalım, neyi kurtarabildin vicdanından başka? Hem kurtarabilseydin sevgiyle bir şeyleri, tanışmış bile olmayabilirdin onunla.  Ama şimdi dur, aynı hikâyeyi yaşamaktan bahsetmiyorum, bunu düşünme. Aynı hikâyeleri yaşıyor oluşun senin tercihlerinin babasız bebeği. Belki kendinle övünebilirsin bile. Kendini kutsal bir şey gibi hissedebilirsin. Aynı bakan ve aynı hissi yaşatacağı muhtemel olan insanları seçtin çünkü kendine. Nasıl farklı bir son bekleyebilirsin ki kendini bile bile?

  Sana başka şeyler de söyleyebilirdim, inan. Bir gün her şeyin daha güzel olacağından bahsedebilirdim. Moralin yerine gelsin diye saatlerce fal bakabilir, başkalarının hikâyelerini sırf için rahat etsin diye ifşa edebilirdim. Belki saçlarını şekillendirir, eline bir fincan ya da bir kadeh sıkıştırır, karşında otuz iki dişimi göstererek gülebilirdim. Sen de gülerdin. Ben gülerken gülen herkes gibi. Ve sen de gülerdin, ben üzgünken önemsemeyenler gibi.  Güzelliklerden de bahsedebilirdim sana. Ama bu uyuman için alelacele uydurulmuş bir masal olurdu.

  İnsan, birinin orada bıraktığı gibi kalışıyla nasıl da gururlanabiliyor değil mi?  Ben mesela, onların pişmanlıklarından ve mutsuzluklarından gururlanıyorum. Başarılarından ve mutluluklarından bir de. Onları kendileri yapabilecek her şeyden, akıllarına düşebileceğim her andan gururlanıyorum. Ama unutuyor insan, ben de unutuyorum. Kafanda gereksiz yer kaplayan birini, tıpkı bir sineği basit bir el hareketiyle kovalar gibi kovalıyorsun ya bir an gözlerini kırparak; bunu sadece sen yapmıyorsun işte. Onlar da yapıyor. Canını yakar belki ama, o da yapıyor. Ben bile yapıyorum.

  Ben bile… Kendimi kaldırıp koyduğum yerde, yüksekte olmak dışında her şeyim. Tozluyum, uzağım, unutulmaktayım. Ben bile diyorum, ben bile diyorsun. Onun sana biçtiği değer yüzünden mesela. Sana kendini değerli hissettirdiğinden bir süre. Kendini bulduğunu düşündüğünden onun yanında ve hatta belki de koynunda. Ben onun tırnaklarının arasında birikmişim meğer, koltuk minderlerinin altına kaçmışım, dolabın altına yuvarlanmışım, işte tam da buradaymışım dediğinden mesela. Sonra terk edildiğinde başlıyor bir de ben bileler. Diyorsun ki iyiydik, iyiydim. Diyorsun ki şimdi hiç oldum, ben bile.

 Hiç unutmayacağını sandığın tarihlerin üzerinden günler geçmiştir, belki aylar, belki de yıllar geçecektir. Hiç unutmayacağını sandığın sesleri unutacaksındır. Evine sızan güneşin saat kaçta oturduğu koltuğa vurduğunu, ayaklarının nasıl olduğunu, saçlarını hangi tarafa taradığını mesela. Mesela vücudundaki benlerini onun, karıştıracaksın benlerinin yerlerini. Belki bu acıtacak, belki sana seni seviyorum derken dudaklarının nasıl kıvrımlandığını canlandıramayışın. Hafızanı zorlamak kendi çiğ ellerinle derini yarmaya benzer bir hal aldığında vazgeçeceksin. Onu, unuttuğun yerde bırakacaksın. Unuttuğun yerin neresi olduğunu bilmeyerek ve ileride onu bir daha asla bulamayacağını o an için düşünmeyerek.

  Nasıl da karşılıklı tüm bunlar. Sevgiler hariç her şey mesela; unutuşlar, savuruşlar, susuşlar, bakmayışlar. Yine zaman geçecek. Ondan bahsederken canının acıdığını değil, yoruluyor olduğunu fark edeceksin. Kendini ayıplayacaksın belki. Ya da oh canıma değsin diyeceksin. Bu senin kaçarken ne kadar hızlı koşmaya çalıştığına ve kaç kere düştüğüne, kaç arabaya tosladığına, kaç kere geri döndüğüne, kaç kere kovulduğuna, kaç kere umudu umduğuna bağlı. Bana sorarsan umuda bağlanmasın sabahların. Umut, insanın vücudundaki tüm suyu gözlerinden fışkırtın bir pompadan başka bir şey değil. Kendini ve sevgini öldüremiyorsan eğer umudunu öldür. Çünkü onu öldüremeyecek kadar geride kaldın.

  İnsanın yüzüne vurulmayacak şeyler de var elbette. Sana mesela, sen bunca zaman uyuyordun aslında; gördüğünü sandığın rüya bir kâbusa dönüşmüştü ancak uyanamayacak kadar da abanmıştın antidepresana diyebilirdim. Diz kapakların birbirlerini ezdi uyurken sen, bu yüzden yürüyemiyorsun diyebilirdim. Havasız kaldı yattığın oda, nefes alamayışın bu yüzden diyebilirdim. Vücudunun sol yanı gövdenin altında kalmış, kalbin bu yüzden ağrıyor; sıkışıyor diyebilirdim. Gözlerin uzun zamandır gün ışığına çıkmadı, yaşların bu yüzden diyebilirdim. Sevgi yüzünden sandığın her sızı, kendini uyuttuğun için aslında diyebilirdim. Demeyeceğim ama. Nasıl olsa kendi başına da anlayacaksın eninde sonunda.

  Gelmediklerinde -ki gelmezler onlar, geleceğim diyenlere inadına inanma- pencereye dayadığın alnını çek oradan. Pencereler kuşları seyretmek için, sen onlarda iz bırakıyorsun saçma sapan. Telefonun her çığlığında koşturmayı bırak, alt kattakilere çok fazla gidiyor ayak seslerin. Kapının her çalışında megafonun ucunda tanıdık bir ses mi bekliyorsun hala? Olabilir, belki su sayaçlarını okumaya gelmiş olan adam yıllardır megafondan konuştuğun biridir. Sanıyor musun ki sonsuza kadar sürecek şimdiki acın? Bir yenisi gelecek ve yeniden kanayacaksın saçmalıklarına bulaştırmayacağım ben de ellerimi, korkma. Ama biliyorsun sen de, kalmadı artık istediği adama vermedikleri için bekârlık yemini eden kadınlardan. Kalmadı, sevdiği kızı vermedikleri için deliren adamlardan.

  Bir gün bir taksiye bineceksin, belki bildiğin belki de bilmediğin bir adresi söyleyeceksin şoföre. Belki bildiğin, belki bildiğini sandığın, ama büyük ihtimalle yanıldığın biri açacak kapıyı. Bir temas anında kırılacak çatlak kalkanın. Tutunduğun anda yeniden kopmak için çabalamaya başlayacaksın ve beslediğin sevgi seni çarpan elektriğe dönüşecek, kendini yapıştığın yerden kurtaramayacak ve hatırlayacaksın. Bölük bölük, ama geri adım atmayı düşündürecek kadar. Geride düşebileceğin merdivenler var, ileride düşebileceğin bir uçurum. Seçim senin, nasıl olsa ölmeyeceksin.

  Doğru söze bir şeyler diyemiyordum, içimdeki uygarlıklar buna izin vermiyor. Kiraz bahçelerinde gömülü bir madalyonun içerisinde gizlisin sen.  La Paix’nin uykusunu parmaklıklara tokat atan cetvel ve yeni budanmış çimenlerin kokusu böldüğünde adını sesleniyorum ben de. Saçlarımı tanımadığım eller okşuyor, çok susuyorum.

  Sırtımı dayadığım hiçbir duvar birbirini andırmıyor. Kimisi soğuktu, kimisi baştan sona pürüz, kimisi tene yapışan kireç. Birileri duvar dibine yatardı, birileri bir gün pişman olacak.Yetmiş üç satırdan oluşan kimsesizliğimi az şımartılmış mecmuaların arasına iliştiriyorum. Ne de olsa çöptüm, ne de olsa yokluğunu bile öptüm.

  Başkalarına üzülerek geçirilmiş bir gecenin sabahına ter içinde uyanarak ve tutuk ayak bileklerimi ovalayarak başlıyorum. Başlıyorum:

–          Başka türlü de olabiliyormuş bak. Bak, dediğim gibi tam da.

–          Onları düşünme, onlar başkalarını sevebilecek kadar kendilerinde değiller.

–          En çok kendimle geçinemiyorum, en çok kendiliğindenliğinle sevişemiyorsun.

–          Sarılmak en zoru belki de, dedi bana adam, katılıyorum.

–          Hatırlıyorum, hatırlamıyor; katılıyorum, kaçışıyor.

–          Sonuna –mız eklediğim her nesne bana ait artık.

–          Yani anlayacağın o ki, kalmadı bir paylaştığımız.

–          Dudak uçuklatan uçurumlara eğiliyorum, kimse öpmesin diye beni.

–          Sen yanlış bir kararın bekçisisin.

–          Sen yanmış bir ormanın bekçisisin.

–          Sen yalnız bir hissin bekçisisin.

–          Sen yankısız bir sesin bekçisisin.

–          Sen yansızsın, o yüzden gidebiliyorum.

–          Yalnız kalamayacak kadar yalnızsın aslında.

  İstediği an bana erişebilen ve tüm mikrobumun vücuduma yayılmasına izin veren bir şeysin sen. Senin neye benzediğini ve neye benzemediğini çözemiyorum hala. Bazı günler geliyor, bağırmak istiyorum dudaklarına. Nefes alıp vermekten başka işe yararsa ağızım, anlarsın belki beni.  Aniden başlayan yağmura lunaparklarda yakalanıyoruz hep. Dönüp duran, yükselip alçalan ne varsa bana benziyor. Ne varsa benziyor; elimi tuttuğunda içimden taşmaya çalışanlara.

  En diri tomurcuktur senin gözlerin uzaktan bakıldığında. Kabahatsizsin, bu yüzden katledemiyorum seni. Aniden kayalar dökülmeye başlıyor tepelerden. Ben en soğuk denizine dalıyorum mevsimin. Sen küstüm çiçeklerine dalıyorsun. Boynumdaki kolye son bakışına takılıyor, boğuluyorum. Gözlerinin karanlık çöllerine hapsettiğin son karemizi de kendinle birlikte götürüyorsun. Kediler kedilere sataşıyor orada, ölüler ölülere.

  Kokusuz ıhlamurlar ve renksiz ortancalar. Sütlü incirler ve tırtıllı dutlar. Tüm kapıları kapalı evlerden mavi çiçeklere sesleniyorum, solmaya devam ediyorlar ve seni düşünüyorum. Bir gün yeniden tanışacağız ve benimle ilgili yalanlar söyleyeceksin bana. Bir yenilgi anında sana “Bak, benim.”  diyebilirdim ama içimdeki uygarlıklar izin vermiyor buna.

  Olayların en başında dikilmiş yolu şekillendiriyordum. Aniden ölebilmen için yıldırımlar ve yola fırlayabilecek geyikler yaratıyordum. Tek bir ihanetinle hayat bulacaklar hepsi de. Mi minörle taçlandırılmış manzaralardan geçiştirilirken, insan yavrularının annelerinin eteklerinden çekiştirmesi gibi ben de seni dudaklarından çekiştiriyorum. İstediğim gereksiz bir oyuncak benim de.

  Sülünlerin sıkıştırıldığı kafeslerde mi didiklendi benim de kalbim? Senin kalbin tavşan sepetlerinin en yumuşak köşelerinde oysa.  Yüzünün çirkinliğini tüylerinin gizemiyle gizleyebilen tavus kuşları beliriyor aniden falımda. Bana geçmişimi hatırlatan ve geleceğin güzelliğinden bahseden tüm kadınları öldürmek istiyorum. Bir düşün, her zamankinden daha fazla sarılıyorum kedilerin umursamazlıklarına.

  Yedi yaşımda kırk kadar kediye tahammül etmeyi becererek öğrendim ben tüm bunları görmezden gelmeyi. Sevilmemeyi, dokunarak sevememeyi. Hükmedememeyi ve gidişleri izlemeyi.  Halk arasında sabır taşı olarak anılan adım eskidikçe ve eksildikçe sana ve senin içinde sıkıştırdıklarıma dönüştüm. Giderdim zamanında ben de oysa. Ama yüküm ağırdı, kalbim ağrıdı, gün ağardı.

  Saçlarında solmaya başlayan akasyaların ceplerimden dökülüyor kuruyuşları. Koyduğum yerde kalabilsin diye donduruyorum acıları. Az yer kaplayan ve çok toz tutan gözlerini öpüyorum. Uyanırsan sallayacağım kasıklarıma kurduğum beşiğini. İkimizin de bilmediği bir dilde savaş ağıtları yakacağım sonra. Seni neden sevdiğimi anlayacaksın, neden gittiğimi ve neden kırık parçaları biriktirdiğimi.

  Öpüşünde çekirdek tuzu var, gülüşünde inkâr kırıntıları. Yalan ifadelerine başvuruluyormuş mahkemelerinde şehrinin. Doğrunun sonsuza kadar gizli kalacağını fısıldıyorum ben de önüme gelene. Gözlerim görüyor aslında ama bakmak istemiyorum daha fazla tüm bunlara diyorum. Boynu kırık papatyaların ağrıyan sırtlarını ovuyorum, en azından martıların kahkahaları şen. Şehrin kuytu köşelerindeki minik ormanlardı mezarlıklar, her karganın sahiplendiği bir servi bile var. Kendime bol gölgeli bir mezar seçiyorum, birinin adını karalamam gerekecek.

  Üzerime eğilen balkonlara bakmamaya çalışarak ara sokaklara üşüşüyorum. Üşüyorum, bir gün her balkonun hımbıl bir kedisi olacak. Düşünüyorum, bir gün kaçabileceğin tüm denizler de donacak.  Onlar biliyordu, sen de biliyor musun? Gözlerime kalıcı kanlar oturduğunda ihtişamın son bulacak. İsim şehir oynamayı bırakacağım günü gelince. Haritalardan topraklar kopacak.

  Cilasını kazıdığın kalbimin tüm pisliği gün yüzüne çıktı. İşini yarım bırakıp karpuz yiyen, bol şekerli çaylar içen, partileri eleştiren bir ustaya dönüştün. Sürekli tüm bunların bir oluru olmadığını vurgulayan ve elleri tiner kokan. Birinin ona dokunmasını ve bağışlanmayı bekliyordu. Bağışlanacak bir hatası, bir günahı, bir göz yumma anı, bir yalanı da yoktu aslında. Aslında bendim o da, rutubettim ve kalıcı ağrılar bırakmayı hedeflemekteydim sana.

  Pencerelerde devleşen bitkilerin güneş geçirmediği, bozuk zillerin uykuları bölemediği, ayak seslerinin kime ait olduğunun bilinmediği evlerde gezindim. Yapacak hiçbir şey kalmadığında fayansları ovan ve oyalanan bir yalana dönüştüm. Bir zaman sonra adımla kendimi tanıtmak fazlalık olmuştu. Kimliğim ve kendimsizliğim ulu ortaydı. İsteyen istediği an anımsayabilsin diyeydi beni.

  Koridordan ağır ağır yaklaşmaya başlayan nefretim ağzını aralayıp gereksiz birkaç şey söyleyecek şimdi. Cevabını merak etmediği nasılsınları heceleyecek. Arkasını döndüğünde elimde olmayı unutmuş bıçağı saplayacağım çoktan silinmiş sırtına. İçime lavanta kokuları yayılacak. Böbreklerimde arıtılacak gözyaşlarım. Daha az sigara içip birkaç saat bile olsa kurtulduğuma sevineceğim.

  Bir gün gelecek, uzaklardaki yazıları okumadan da gözyaşlarımı ve burnumdaki sızıyı dinginleştirebileceğim. Boğazıma oturan kayaları ve midemi delen tirbuşonları. Elim masanın üzerinde duran bir şeye tutunma ihtiyacı duymayacak titremesinin kesilmesi için. Hiçbir kedinin bacağıma sürtünmesini beklemeyeceğim anı bölebilmek için. Anı bölebilmek, parçalayabilmek ve sindirebilmek için.

  Senin için, daha var olabilmiş bir insan olmayı bile deneyebilirdim.  İnsanların zihinlerinde ve evren üzerinde yer tutabilirdim. Bilirsin belki, becerebilirdim. Her seferinde kendimi öldürebilmeyi ve yeniden doğabilmeyi aynı saflıkta, becerebildiğim gibi. Hiç ders almadan, sadece korkarak korunan. Ben biriydim. Bir i’ydim, noktası zaman zaman evden kaçan. Rüyaları ışık hızında kaybolan.

  Dağlar çalılarına küstüğünde ve güneş derinlere eğildiğinde, tilkiler tek bir ağızdan sisli gece dualarına kenetlendiklerinde, yılanlar saklandıkları yerlerden doğar gibi yeşerdiklerinde, koşabilmeyi beceren kaplumbağalar yüksek sesle yaprakları kemirdiklerinde, inekler göz kırptıklarında, saksağanlar smokinlerini çıkarttıklarında, atlar başlarını göğe kaldırdığında ve tepedeki tek bir ağaç yanmaya başladığında tüm dilekleri delinmiş bir hüsran olarak huzur bulacağım ben de, sanrılarımın ayaklarının dibinde.

  Çok koklandığı için ruhunu yitirmiş mektuplara ağlayan, tüm atardamarlarına niyeti tutsun diye çaputlar bağlayan, telvenin ruhunu yalayan, tuzun iyodunu soluyan, her ayın üçünde gözlerinde uzayan umutları tıraşlayan,  perdeleri asabilmek için kendi kamburunun üzerine çıkan, kışları kiliselerin soğuğunda ısınan, yazları şeytanminarelerini kucaklayan, ailesinin kaderini seyircisiz salonlarda sergilemekten gurur duyan, kendine susmaktan sesi kısılan birini seveceğim; isminde sesli harf israfı olmayan.

  Gülüşünün öne çıktığı bir yapbozu birlikte tamamlıyor oluşumuzun en bütünleyici parçasını parçalayıp da gitmişsin. Bazı şeylerin yerine ne koyarsan sırıtıyor. Kâbusların yerine rüyaları, babaların yerine anneleri, sevgililerin yerine sevgilileri, ellerin yerine boşluğu. İlk kez bir şeyden bahsetmekten kaçarken buluyorum kendimi, kuyruğuma bağladıkları boş konserve kutuları yerimi belli ediyor. Boş cümlelerin yüklemlerine küserek geçiriyorum günlerimi, bazı günlerin bazı saatlerini özlediğimi hatırlayarak, kile ve kine hükmederek, beni besleyeceğini umduğum kokuna emekleyerek.

  Dişlerimi bir balyozla kırıyor mezarlığın bekçisi Pepe Suat  -İnanıyor ki anlaşılmazsa söyledikleri insanın, kabul olurmuş dilekleri-  onun da böyle kırılmış çünkü dişleri. Seni tüm acılarından uzak tutacak kollarımı aralıyorum; belki dönersin, belki seversin beni.