Bu çekmecelere gizlemediklerine eminim. İçerideki dolapların sabun kokusunu karıştıralım. Loş ve tozlu küçük odalarda uyuyalım. Pencereden sarkalım. Bize kızacak kimsemiz yokken ne yapabilirsek yapalım. Durup durup hatırlayalım. Senesi belli değil ama bunlar Füsun’un ayakkabılarıydı. Her şey de bazen mavi oluverir, unuttuğumuz her şey belki de mavidir. Dayanmak istemediğimi, alışmak istemediğimi, unutmak istemediğimi söyledim. Ne kadar acıyabilirse acısın. Sonuma kadar acısın. Durmaksızın acısın. Önü kapanmış deniz manzarasına doğru dağılsın çiçekleri. Saçlarına ağlayalım. Biraz da başka yerleri hatırlayalım. Hatırlamak da belki kavuniçidir. Kimsenin başına kötü bir şey gelmeden de ağlayabilen kadınlara özenelim. Tutuşmuş ellere özenelim. Tüm o yalanlardan habersiz parlayan gözlere özenelim. Kendimiz hariç her şeye özenelim. Senesi belli değil ama bunlar babamın kastanyetleriydi. İçim, bir bayrak törenindeki öğrencilere rahat denilmiş gibiydi. Sıcaktı, her şey sıcak kokuyordu. Baştan sona yürüyüp, bilmediğim tüm kedileri sevdim. Bildiğim en eski binaya gizlendim. Kalbim zonkluyordu. Bunun olmasından korkuyordum. Bu çoktan olmuştu. Belki de endişe hardal rengidir. Kuşları besliyordum, her şey karşılıklıydı, karşı karşıya durmuş ağlıyorduk. Senesi belli ama bu mektuplarda adı geçemeyen kimdi? Bir sandal devrilmiş gibi geliyordu sürekli bana. Beni kusturan hikâyelere tutuluyordum. Yoruluyordum. Toparlanıp yeniden yoruluyordum. Hep daha parçalı kırıklar, hep her şey daha dağınık. Unutkanlık büyük başarıydı. Daha sonra trenler raydan çıktı. Sonra da uçaklar düştü. Belki gök de delinecektir. Kim bilir? Belki kuşlar eriyecektir ilk önce. Sonra her şey eflatuna dönecektir. Ve artık hiçbir şarkı acıklı gelmeyecektir. 

Anneme sordum ağlamaktan ölür müyüm diye.  Üzülme, tüm kediler cennete gider dedi.

    Tüm kediler cennete gider dedim ve o güçlüdür, sen onu tanımazsın. Gözünün içine bakarak seni ağlatabilecek kadar ağuludur onun mat yeşil bakışları. Bilmiyorlar ki bazı gecelerinde yalnızlıkların;  sonsuza kadar seni yazdım, kalbimi lastik gibi uzatarak. O zamanlar geniş pencereler ardında ve mavi; pencereme taş atarlardı ki onlar benden de yalnızlardı.  Seni bulduğumda ne büyük bir çaresizliktin, nasıl çok ağlıyordun, eylüller ondan susuz; ondan yağmursuz belki hala. Ne güzel ve ne çirkindin. Kucağıma bayılan bir kenar mahalle düzenbazı gibiydin. Seni seveceğimi bildiğinden, çekinmedin koynuma girmekten.

    Neden beni sevesin ki plastik tıpalı Aglianico şarabı içtiğim için mi?  Sana dokunmak bile üzüyor şimdi beni. Sırrı dökülmüş bir ayna gibisin; doğruyu söylemiyor gibi, beni üzmek istemiyor gibisin. Geçti artık, boş ver; çok üzülmezsin, artık zamanı gelmişti der gibisin. Seni de yanımda götürebilirdim. Üşüyeceksen benimle üşürdün; yalnız değil.  Seni kendimden sakınıyordum, ezelden beri zararlıydım; acımasızdım.  Seni seviyordum, kırılma istiyordum.  Terk edilmiş her çocuk kırgındır, bunu kendimden biliyordum.

   Işıksız ve yalnız olduğumdan ya da tüylerimi parlatamadığımdan sokağa çıkmak bile istemiyordum. Yanına gelmedim çünkü burası derin bir karanlık; saatlerin yitik olduğu bir evren. Evrilmiş bir denizkızı gibisin ya da bir denizyıldızı nasıl kıvrılıp kalmışsa ölürken, işte öyle.   Sonra yine yıllar sonrasından da sonra bana yaklaşıyorsun. Açık bir kalp gibi olduğun yerde sıçrıyorsun. Seni nasıl sevdiğimi bilsen ölümsüz olmayı denerdin.

    Sana inanıyorum, bana inanıyor musun?

    Yüzünü yüzüme dayayışında veya uyku anında elimi kavrayışında bana anlatmak istediğin bir şeyler vardı belki. Ne çok sevdim seni, şimdi yüzüne bakmaya çekiniyorum. Şimdi konuşursan bunca zaman sustuklarını diye, kahroluyorum.  Yüzün bir geceye gömülmüş kadar karanlık, gözlerin yosun kokuyor. Hatıralara bakınıyorum, havayı kokluyorsun. Belki şimdi yığılıp kalacaksın bunca çilenin köşesine. Hep en sessiz ve en gürültülü bakış sen olacaksın. Hep susmayı becerebildiğinden. Oysa ben gerekli gereksiz konuşuyorum. Kendime bile tahammül edemiyorum artık, inan. İnsanlığından utanan birilerine bile dönüşebiliyorum geceleri. Sen sabırla bir anahtar sesi bekliyorsun.  

    En ağlanmayacak mevsimdeyim, gözümden seneler geçiyor. 

    Bu şehirde çöp karıştıran atlar var. Birinin sırtına atlıyorum; saçları biraz kirli. Rüyadayız, yanımdasın. Aynı rüyayı bile paylaşıyor olabiliriz. Bak burada ruj izim var diyorum, sen diğer taraftan tüket hayatımızı. Sessizsin, öldün mü? Neyse ki çabuk yılmıyorsun. Gözlerim iki koca kırmızı balon, seni sevdiğimi biliyor musun?  Ya da en sevdiğim rengi? Füme derim, sen derim. Bir tarihe tanıklık ettin ama farkında bile değildin derim. Ben ağlarken hep oradaydın ama yeterince susmayı bilebildin derim. Geceleri beni ısıtmayı, gündüzleri ise avutmayı… Bazı mevsimler yanağıma umut öpücükleri kondurmayı koca adamlar gibi bildin derim. İnsanlardan daha insan olabilmeyi ve zamanı geldiğinde canımı acıtacak acını içerinde gizleyebilmeyi bildin derim.

    Bildin, ağlıyorum.

    Bana en sevdiğim rengi sor. Sor ki kafam dağılsın.